Orhan Kemal’in hikayelerinde çocuk tipleri

Abstract

Orhan Kemal, duruşu ve eserlerinde işlediği alışılmışın dışındaki konular ile Türk hikayeciliğinde önemli bir yere sahiptir. Eserlerinde işlediği konu, mekan çeşitliliği ve kişiye bakışı gerçekçilik ve sosyal gerçekçilik akımını çağrıştırır. Orhan Kemal’in hikayelerinde kişiler canlı ve yaşamın içinden portreler oluşturarak ortaya çıkarlar. Sıradan insanı eserlerinde yarattığı karakterlerle sıra dışılığa taşırken, insanı anlatma ve anlama çabasını temel alan bir bakış açısı sergiler. Çocuk figürü, onun hikayelerinin önemli bir bölümünü oluşturur. Ailesi ile veya tek başına yaşayan ve çalışmak zorunda olan çocuk karakteri anlatıcının gözünde sevimli ve akıllıdır. Çocuk bütün güçsüzlüğüne rağmen toplumdaki dengesizliği gideren birey konumundadır. Bu çarpıcı tezat Orhan Kemal’in eserlerinde değişmez bir yere sahiptir. Orhan Kemal’in eserlerinde işlediği insan tipi düzensiz bir toplumun parçası olan ve hayatın gerçekleriyle yüz yüze ama gelecekten umutlu bir insandır. Çocuklar ise bu umudun en canlı simgeleridirler.

Orhan Kemal is one of the most important narrators in Turkish Literature by choosing unusual topics, characters and settings. His works can be evaluated under the principles of realism and social realism. Orhan Kemal portraits very attractive characters in his works that belong to real life. He transforms the ordinary man into marginal people with a point of view that puts “human” in the center of his art. In his works the main issue is the lives of poor children and the difficulties that they face coping with it. The child figure, who lives in streets and who is forced to work, takes an important part in his stories. The child, despite his poverty and powerlessness, pacifies the imbalance of society. The portraits in his works are parts of the corrupted structure of society; although they have huge problems - related to the difficulties of life – nevertheless they are still hopeful for the future.