Velayet ilişkisi bağlamında çocuğun ebeveyni tarafından temsili

Abstract

Çocuğa ilişkin yapılan tanımların ortak noktasını çocukların zayıflığı ve korunma ihtiyacı oluşturmaktadır. Gerek evrensel gerek ulusal hukukta, çocuğun çeşitli sebeplere dayanan bu zayıflığından faydalanmayacağı ve onun özellikle üçüncü kişilere karşı korunma ihtiyacını en iyi şekilde karşılayacağı ön kabulünden hareketle çocuklara ilişkin neredeyse tüm yükümlülük ve yetkilerin muhatabı olarak ebeveynleri seçilmiştir. Hukuk düzenimizde ise bu yükümlülükler ve yetkilere ilişkin olarak çocuk ve ebeveynleri arasında, soybağı üzerine temellenen ve hukuk kurallarınca kapsamı belirlenen velayet ilişkisine yer verilmiştir. Çalışmamızda, “Velayet İlişkisi Bağlamında Çocuğun Ebeveyni Tarafından Temsili” başlığı altında öncelikle ebeveynler ve çocuk arasındaki velayet ilişkisi, sonrasında ise bu velayet ilişkisinin içinde barındırdığı en önemli unsurlardan biri olan ebeveyn tarafından çocuğun temsil edilmesi hususunu incelenmiştir.

The common point of definitions about child is the child’s weakness and the need for protection. In universal and national law, parents have been elected as the interlocutor for almost all of the responsibilities and powers for children due to the assuming that parent will not benefit from the child's weakness and parent is the best protector for children at relationship with third parties. In our legal system, as a source of these obligations and authorizations, there is a relationship of custody between the child and his / her parents, which is based on lineage and whose extent is determined by the rules of law. In our study, under the heading “The Child’s Representation of by Parents in The Context of Relationship of Custody”, firstly, the relationship of custody and after that the representation of the child by the parent was examined.