Farkli restorasyon materyalleri̇ni̇n iki̇ farkli preperasyon şekli̇ ile hazırlanmış onley restorasyonlarının adaptasyonuna ve kırılma dayanıklılığına etki̇si̇ni̇n i̇n vi̇tro olarak incelenmesi̇

Abstract

Amaç: Bu tez çalışmasının amacı, biyouyumluluk ve estetik açıdan ideal özelliklere sahip farklı restorasyon materyalleri kullanarak iki farklı preperasyon şekli ile hazırlanmış onley restorasyonlarının kırılma dayanıklılığı ve adaptasyonunu değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda 80 adet çekilmiş homojen boyutlarda alt birinci molar diş kullanılarak ve dişler 10’ar dişten oluşan 8 ana gruba ayrıldı. Molar dişler üzerinde preperasyon dizaynı iki farklı alt grup şeklinde, ilk grup oklüzal veneer, ikinci grup ise mezio-oklüzal-distal onley kavitesi şeklinde hazırlandı. Restorasyonlar 4 ayrı materyal (IPS e.max CAD, Vita Enamic, SR Nexco Paste, Grandio Blocs) kullanılarak CEREC InEos Blue (Sirona, Bensheim, Germany) sistemi ile üretildi ve Variolink N siman (Ivoclar Vivadent AG) kullanılarak simante edildi. Kırma testi Shimadzu Universal Testing Kırma Cihazı ile yapılarak uygulanan kuvvet bilgisayar ortamına aktarıldı. Verilerin istatistiksel değerlendirilmesi için Oneway Anova testi ve farklılığa neden olan grupların tespitinde Tukey HDS testi kullanıldı. Bulgular: Kırılma dayanıklılığı, marjinal ve internal adaptasyon ölçümleri açısından gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık bulunmaktadır (p<0.05). SR Nexco Paste ve Vita Enamic materyallerinden üretilen onley restorasyonlarının kırılma dayanıklılığı değerleri diğer gruplara oranla istatistiksel olarak anlamlı derecede daha düşük bulundu. Bukkal ölçümlerde SR Nexco Paste oklüzal veneer grubunun marjinal adaptasyon değerleri diğer materyallerden üretilen oklüzal veneerlere ve Grandio Blocs ile üretilmiş onleylere kıyasla istatistiksel olarak anlamlı derecede daha düşük bulundu. Meziodistal ve bukkolingual ölçümlerde Grandio onley grubunun internal adaptasyon değerleri diğer tüm gruplara kıyasla istatistiksel olarak anlamlı derecede daha yüksek bulundu. Sonuçlar: Çalışmanın sonucunda, farklı iki kavite dizaynı ve dört restoratif materyalin kırılma dayanıklılığı ve uyum değerleri posterior bölge vakalarında klinik olarak kabul edilen değer aralıklarında bulunmuştur.

Aim: The purpose of this thesis study is to evaluate the fracture strength and adaptation of onlay restorations prepared with two different preparations using glass ceramic and composite resin materials, which are ideal restoration materials for biocompatibility and aesthetic features. Material and Method: 80 extracted homogeneously sized lower molars were used and categorized into eight main categories of ten teeth each. The preparation design on the molar teeth was made in two different subgroups, the first group was prepared as an occlusal veneer and the second group was prepared as a mesio-occlusal-distal onlay. Restorations were produced with the CEREC InEos Blue (Sirona, Bensheim, Germany) system using 4 different restoration materials (IPS e.max CAD, Vita Enamic, SR Nexco Paste, Grandio Blocs). The restorations were cemented using Variolink N cement (Ivoclar Vivadent AG). The fracture test was performed with the Shimadzu Universal Testing Device and the applied force was transferred to the computer for numerical analysis. The Oneway Anova test were used for multiple comparison and Tukey HDS test were used to identify the groups that caused the difference. Results: There was a statistically significant difference between the groups in terms of fracture resistance, marginal and internal adaptation (p<0.05). The fracture resistance values of onlay restorations produced by SR Nexco Paste and Vita Enamic materials were found statistically significantly lower than the other groups. From buccal measurements, marginal adaptation values of SR Nexco Paste occlusal veneers were found to be statistically significantly lower than occlusal veneers produced by other materials and onlays produced by Grandio Blocs. Internal adaptation values of the Grandio onlay group were found statistically significantly higher than all other groups from the mesiodistal and buccolingual sections. Conclusion: The study concluded that fracture resistance and adaptation values of two different preparation designs and four restorative materials were found within clinically acceptable ranges in posterior cases.