Tıp Öğrencileri İçin Önemli Olan Mentör Davranışları: Bağlanma Teorisi ve Mentör Sistemleri

Abstract

Giriş: Özellikle sağlık bilimleri alanında eğitim, öğrencileri olumlu tutum geliştirmeye, kişisel bütünlüğü sağlamaya ve refleksiyon yapabilme kapasitesi geliştirmeye zorlamaktadır. Mentörlük ilişkisi öğrencilerin bu becerileri öğrenip uygulayabileceği ve örnek alabilecekleri bir alandır. Bağlanma teorisi bu ilişkilerin kalitesi ve bu ilişkilerdeki beklentilerin anlaşılması konusunda içgörü sağlayabilir.Gereç ve Yöntem: İki ayrı tıp fakültesinden yaş ortalaması 20,5 (Ss=1,3) olan 375 öğrenci bilgi formu, ilişki ölçeği ve önemli bulunan mentör davranışlarına ilişkin soruları, tek oturumda cevapladılar.SONUÇLAR: Formal sistemdeki öğrencilerin mentörünün olma oranı yüksekti. Kadınlar mentörün, motive etme işlevine daha fazla önem vermekteydi. Güvenli bağlanma puanı akademik rehberlik ve motivasyon sağlama işleviyle pozitif korelasyon gösterdi. Kayıtsız bağlanma tüm mentor işlevleriyle negatif korelasyon gösterdi.Tartışma: Mentörlük ilişkisinde, bahsi geçen değişkenleri ele almak mentör-danışan ikililerini daha iyi eşleştirme, program tipini belirleme, klinik öncesi öğrencileri arasındaki gereksinim farklılıklarını anlama, mentör ve danışanları daha iyi yönlendirme olanağı sunabilir.

INTRODUCTİON: Education, especially in the field of health-related sciences, urges students to develop positive attitudes, self-reflection capacity and personal integrity. Mentoring relationship is one of the areas where students can learn, practice and emulate these abilities. The attachment theory may provide insight into the quality of and expectancies in these relationships._x000D_ Material and Methods: Three-hundred-seventy- five students with a mean age of 20,5 years (Ss=1,3) from two separate medical schools filled out the information forms, relationship scale questionnaires and answered the questions about the importance of mentorship behaviours in a single session._x000D_ Findings: The rate of having a mentor was higher among the students of a formal mentoring program. The females were giving more importance to the motivating function of the mentors. Secure attachment scores showed a positive correlation with the provision of academic guidance and motivating function. Dismissing attachment scores were negatively correlated with all mentoring functions._x000D_ DİSCUSSİON: Addressing aforementioned variables in the realm of mentoring relationship may provide opportunities to match mentor-mentee pairs more appropriately, to determine the program type, to understand the differences in the needs of the students in preclinical years and to provide better guidance to the mentors and mentees in the programs._x000D_