Publication: A tale of two revolutions : the sociopolitical dynamics of the Syrian revolution
Abstract
Suriye Devrimi demokratikleşme hedeflerine ulaşamadı. Neden? Üç boyutlu bir teorik çerçeveye (İbn Haldun'un Asabiyya'sı, Stathis Kalyvas'ın ana bölünmelere karşı yerel bölünmeleri ve Paul Stanialand'ın savaş öncesi sosyal ağları) dayanan tez, bu sonucun muhalifler arası parçalanmadan kaynaklandığını ve bunun da parçalanmış toplumsal yapının bir yansıması olduğunu savunmaktadır. Suriye’de yerel toplulukların yapısı, jeopolitik, tarihi ve sosyoekonomik faktörler nedeniyle Suriye toplumu bir toplumdan ziyade “çok sayıda topluluklar” şeklinde oluşmuştur. Devrim patlak verdiğinde bu toplumsal yapı “tarihin en parçalı çatışmasına” yol açmıştır. Bu, iki parçalanma düzeyinde “iki devrime” yol açmıştır: ilk olarak, siyasallaştırılmış ve toplumsallaşmış bir devrimin makro parçalanması ve ikinci olarak, silahlı devlet dışı aktörlerde yerel topluluk yapılarının tezahür ettiği mikro parçalanma. El-Hacer el-Esved semtinin mikro düzeyde incelenmesi bu görüşü desteklemiştir ve devrimin ana dinamiğinin ideoloji veya dış destekten ziyade yerel topluluk yapısındaki parçalanmalar olduğunu ortaya koymuştur.
The Syrian Revolution hasn’t achieved its goals of democratization. Why is that? Based on a three-forged theoretical framework (Ibn Khaldun’s Asabiyya, Stathis Kalyvas’ master vs. local cleavages, and Paul Stanialand's prewar social networks), the thesis argues this resulted from rebel fragmentation, which in turn was a mere reflection of the fragmented social structure of the Syrian local communities. Due to geopolitical, historical, and socioeconomic factors, there existed “a plethora of communities” rather than a Syrian society. When the Revolution erupted, this social structure led to the “most fragmented conflict in history”. This led to “two revolutions”, on two levels of fragmentation: macro, between politicized and socialized revolutions, and micro in which the local community structures manifested in the VNSAs. Studying al-Hajar al-Aswad district on the micro-level supported this view and showed that the local community structure, rather than ideology or foreign support, is the main dynamic of the Revolution.
The Syrian Revolution hasn’t achieved its goals of democratization. Why is that? Based on a three-forged theoretical framework (Ibn Khaldun’s Asabiyya, Stathis Kalyvas’ master vs. local cleavages, and Paul Stanialand's prewar social networks), the thesis argues this resulted from rebel fragmentation, which in turn was a mere reflection of the fragmented social structure of the Syrian local communities. Due to geopolitical, historical, and socioeconomic factors, there existed “a plethora of communities” rather than a Syrian society. When the Revolution erupted, this social structure led to the “most fragmented conflict in history”. This led to “two revolutions”, on two levels of fragmentation: macro, between politicized and socialized revolutions, and micro in which the local community structures manifested in the VNSAs. Studying al-Hajar al-Aswad district on the micro-level supported this view and showed that the local community structure, rather than ideology or foreign support, is the main dynamic of the Revolution.