Türkiye’deki Bir Üniversite Eğitim ve Araştırma Hastanesinde Elde Edilen Toksijenik Clostridioides difficile İzolatlarına Antimikrobiyallerin İn Vitro Etkisi

Abstract

Zorunlu anaerop, gram-pozitif sporlu bir basil olan Clostridioides difficile, eski taksonomiye göre Clostridium difficile, antibiyotik ilişkili diyarenin en önemli etkenidir. C.difficile enfeksiyonları birçok ülke içinönemli bir sağlık problemi halini almıştır. Dünya genelinde antibiyotiklere dirençli C.difficile izolatlarınınoranı hızla artmaktadır. Ancak bu konuda ülkemize ait sınırlı veri bulunmaktadır. Bu çalışmada MarmaraÜniversitesi Pendik Eğitim ve Araştırma Hastanesi Mikrobiyoloji Laboratuvarına gönderilmiş dışkı örneklerinde üretilen C.difficile izolatlarının antibiyotiklere duyarlılık profillerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Serolojik ve moleküler yöntemlerle toksijenik olduğu saptanan toplam 93 C.difficile izolatı çalışmaya alınmıştır.İzolatların antibiyotik duyarlılık paternleri “Clinical and Laboratory Standards Institute (CLSI; M11-A7)”önerileri doğrultusunda agar dilüsyon yöntemiyle belirlenmiştir. C.difficile enfeksiyonlarının tedavisindeöncelikle tercih edilen antimikrobiyaller ile birlikte geçmiş epidemiyolojik çalışmalarda yer alan toplam 12antibiyotik (metronidazol, vankomisin, meropenem, seftriakson, ampisilin-sulbaktam, klindamisin, eritromisin, moksifloksasin, tetrasiklin, doksisiklin, tigesiklin ve linezolid) test edilmiştir. Minimum inhibitörkonsantrasyonu (MİK) değerleri “European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing (EUCAST)”tarafından önerilen sınır değerlere göre yorumlanmıştır. EUCAST rehberinde sınır değerleri bulunmayanseftriakson, klindamisin, tetrasiklin ve moksifloksasin için CLSI tarafından önerilen sınır değerler dikkatealınmıştır. EUCAST ve CLSI rehberlerinde sınır değerleri bulunmayan linezolid, eritromisin, doksisiklin içinMİK50 ve MİK90 değerleri belirlenmiştir. İzolatların tamamı metronidazol, vankomisin, ampisilin-sulbaktam, tetrasiklin ve meropeneme duyarlı bulunmuştur. Seftriakson, klindamisin ve moksifloksasine duyarlılık ise sırasıyla %58.1, %35.5 ve %20.4 oranlarında saptanmıştır. MİK50 ve MİK90 değerleri tigesiklineritromisin, linezolid, doksisiklin için sırasıyla 0.125-0.25 mg/L, 1-2 mg/L, 2-2 mg/L, 0.062-0.125 mg/Lolarak tespit edilmiştir. Bu çalışma, hastanemizdeki C.difficile izolatlarının antimikrobiyal duyarlılık paternlerini göstermesinin yanı sıra, ülkemizde rutin uygulamada anaerobik kültür ve antibiyotik duyarlılık testlerinin çalışılmadığı klinik mikrobiyoloji laboratuvarları için de veri kaynağı olacaktır. Sonuç olarak, C.difficileenfeksiyonlarının tedavisinde yaygın kullanılan iki ana antibiyotik ilacın; metronidazol ve vankomisininetkili olduğu görülmektedir. Bununla birlikte, test edilen diğer bazı antibiyotiklere karşı yüksek direnç varlığı, direnç gelişimini yakından takip etmek için sürveyans çalışmalarının gerekliliğini ortaya koymaktadır.

Clostridioides difficile, a gram-positive, anaerobic, spore forming bacillus known as Clostridium difficile according to the previous taxonomy, is the most important agent of antibiotic-associated diarrhea. C.difficile infections have become a major health problem for many countries. The rate of antimicrobial resistant C.difficile isolates is rapidly increasing all around the world. Yet there is limited data on this subject in our country. The aim of this study was to determine the antimicrobial susceptibility profiles of C.difficile strains isolated from stool samples in Marmara University Pendik Training and Research Hospital Microbiology Laboratory. A total of 93 toxigenic C.difficile, defined by serological and molecular techniques, were included in this study. Antimicrobial susceptibility profiles of isolates were determined by using agar dilution method according to the Clinical and Laboratory Standards Institute (CLSI; M11-A7). The following antimicrobials commonly used for the treatment of C.difficile infections or applied previously in C.difficile epidemiological studies were tested: metronidazole, vancomycin, meropenem, ceftriaxone, ampicillin-sulbactam, clindamycin, erythromycin, moxifloxacin, tetracycline, doxycycline, tigecycline and linezolid. The minimum inhibitory concentration (MIC) results were interpreted according to the breakpoints described by the European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing (EUCAST). Breakpoints recommended by CLSI were applied for ceftriaxone, clindamycin, tetracycline and moxifloxacin since there were no EUCAST breakpoints for these antimicrobials. MIC50 and MIC90 values were determined for three antimicrobials (linezolid, erythromycin, doxycycline) whose breakpoints were not described by EUCAST or CLSI guidelines. All isolates were susceptible to metronidazole, vancomycin, ampicillin-sulbactam, meropenem and tetracycline. Susceptibility to ceftriaxone, clindamycin and moxifloxacin was found in 58.1%, 35.5% and 20.4% of the isolates, respectively. MIC50 and MIC90 values of tigecycline, erythromycin linezolid, doxycycline were 0.125-0.25 mg/L, 1-2 mg/L, 2-2 mg/L, 0.062- 0.125 mg/L, respectively. This study shows the current antimicrobial susceptibility patterns of C.difficile isolates in our hospital and will also be the reference data for clinical laboratories in our country where anaerobic culture and susceptibility tests are not performed in routine practice. In conclusion, two main antimicrobial agents commonly used in the treatment of C.difficile infections, metronidazole and vancomycin, seem to be effective. However, high resistance rates against to the certain tested antimicrobials highlight the need for further surveillance to monitor the emergence of resistance.