İlkokul öğrencilerinin dikkat özellikleri, temel hareket becerileri ve oyun becerilerinin klasik ve farklılıkla öğrenme yaklaşımları yönünden incelenmesi

Abstract

Beden eğitimi derslerinde farklılıkla öğrenme yaklaşımı, öğrencilerin bireysel ihtiyaç ve yeteneklerine göre uyarlanmış bir öğrenme ortamı sunarak, her bir öğrencinin fiziksel ve motor becerilerini en üst düzeye çıkarmasını sağlamada önemli bir rol oynamaktadır. Bu çalışmanın amacı farklılıkla öğrenme ve klasik öğrenme yaklaşımlarına göre işlenen beden eğitimi ve oyun derslerinde, ilkokul öğrencilerinin dikkat özellikleri ile temel hareket becerisi ve oyun becerisi yönünden gelişimlerinin incelenmesidir. Çalışmada nicel araştırma yöntemlerinden, deneysel model kullanılmıştır. Çalışma grubunu İstanbul’da bir ilkokulda öğrenim gören farklılıkla öğrenme grubu ve klasik öğrenme grubundan oluşan toplam 40 üçüncü sınıf öğrencisi oluşturmuştur. Çalışma grubuna fiziksel etkinlik kartlarında yer alan etkinlikler ve oyunlar beden eğitimi ve oyun dersinde 13 hafta, haftada iki saat olmak üzere, toplam 26 ders saati uygulanmıştır. Uygulama süresi boyunca klasik öğrenme grubu öğrencileri fiziksel etkinlik kartlarında bulunan oyunları klasik eğitim yaklaşımı ile uygularken, farklılıkla öğrenme grubu öğrencileri farklılıkla öğrenme yaklaşımı uyarlamaları ile uygulamışlardır. Veri toplama araçlarını: D2 dikkat testi, kaba motor gelişim testi (TGDM-3), tasarlanmış el ve ayak oyun becerileri testi, önceleme (sezinleme) testi ve çeviklik performansı testi olmak üzere beş ölçüm aracı oluşturmuştur. Ölçüm araçlarının her biri çalışma başlamadan önce ön test olarak ve tüm çalışma bittikten sonra son test olarak ayrı ayrı uygulanmıştır. Verilerin analiz uygulamalarında SPSS Statistics 25.00 kullanılmıştır. Analiz teknikleri belirlenirken, değişkenlerin çarpıklık ve basıklık değerlerine bakılmış ve bu değerlerin ±2 aralığında olması durumunda normal dağılım gösterdiği varsayılmıştır. Normal dağılım varsayımı karşılayan bağımlı değişkenlerin karşılaştırılmasında bağımlı örneklem t testi, kategorik değişkenlere göre karşılaştırılmasında bağımsız örneklem t testi kullanılmıştır. Normal dağılım varsayımı karşılamayan bağımlı değişkenlerin karşılaştırılmasında Wilcoxon sıra işaretleri testi, kategorik değişkenlere göre karşılaştırılmasında Mann Whitney U testi kullanılmıştır. Araştırma bulgularına göre, D2 dikkat testi için, farklılıkla öğrenme grubunun psikomotor hız ve hız-dikkat dengesi son test puanlarının klasik öğrenme grubuna kıyasla anlamlı düzeyde daha yüksek olduğu gözlenmiştir (p<0.05). Oyun becerileri açısından, farklılıkla öğrenme grubu ile klasik öğrenme grubu arasında el oyun becerilerinden top sürme ve top kontrol son test puanlarında anlamlı bir farklılık bulunmuş, farklılıkla öğrenme grubu lehine sonuçlar elde edilmiştir (p<0.05). Ayrıca, ayak oyun becerilerinden top kontrol ve toplam ayak oyun son test puanlarında da farklılıkla öğrenme grubu lehine anlamlı farklılık gözlenmiştir (p<0.05). Kaba motor gelişim testi (TGMD-3) sonuçlarına göre, farklılıkla öğrenme grubunun hareket becerilerinden koşma, durarak uzun atlama ve kayma son test puanları, klasik öğrenme grubuna kıyasla anlamlı düzeyde daha yüksek bulunmuştur (p<0.05). Ayrıca, nesne kontrolünden sabit bir topa çift elle vurma, tek el ile sıçrayan topa el önü vuruş, duran topa ayakla vurma ve toplam nesne kontrol son test puanlarında farklılıkla öğrenme grubu lehine anlamlı farklılıklar bulunmuştur (p<0.05). Önceleme performansında, farklılıkla öğrenme grubunun klasik öğrenme grubuna kıyasla 3 mph, 5 mph, 8 mph ve ortalama mph son test puanları arasında anlamlı bir farklılık olmadığı gözlemlenmiştir (p>0.05). Çeviklik performansı açısından, gruplar arasında çeviklik son test puanlarında anlamlı bir farklılık gözlenmemiştir (p>0.05). Bu araştırmadan elde edilen sonuçlar, farklılıkla öğrenme yaklaşımının D2 dikkat testi, kaba motor gelişim testi (TGDM-3) ve el-ayak oyun becerileri testi açısından, özellikle farklılıkla öğrenme grubu lehine anlamlı ve faydalı etkiler sağladığını göstermektedir. Ancak, önceleme ve çeviklik performanslarının gelişimi için yeterince etkili olmamıştır. Bu bağlamda, farklılıkla öğrenme yaklaşımının ilkokul öğrencileri için dikkat gelişimi ve temel motor beceriler üzerinde olumlu etkiler sağladığı gözlemlenmiştir. Ancak, önceleme ve çeviklik performansı gibi daha karmaşık beceriler üzerinde sınırlı bir etkisi olduğu belirlenmiştir.

The differential learning approach in physical education plays a crucial role in maximizing each student's physical and motor skills by providing a learning environment tailored to their individual needs and abilities. The aim of this study is to examine the development of elementary school students' attention characteristics, fundamental movement skills, and game skills in physical education and play lessons, taught using differential learning and traditional learning approaches. The study employed a quantitative research method with an experimental design. The study group consisted of 40 third-grade students from a primary school in Istanbul, divided into two groups: one receiving differential learning and the other traditional learning. The students in the study group participated in physical activities and games from physical activity cards over a 13-week period, with two hours per week, totaling 26 lesson hours. During the application, the traditional learning group performed the games using the traditional teaching approach, while the differential learning group applied the activities with adaptations based on the differential learning approach. Data collection tools included the D2 Attention Test, Gross Motor Development Test (TGMD-3), a designed hand and foot game skills test, an anticipation test, and an agility performance test. Each of these tools was administered as a pre-test before the study and as a post-test after its completion. SPSS Statistics 25.00 software was used for data analysis. The normality distribution of the variables was checked using skewness and kurtosis values, with values of ±2 indicating normal distribution. For dependent variables that met the normality assumption, dependent samples t-tests were used for comparisons, and independent samples t-tests were used for categorical variables. For dependent variables that did not meet the normality assumption, the Wilcoxon signed-rank test was applied for comparisons, and the Mann-Whitney U test was used for categorical variables. According to the research findings, for the D2 Attention Test, the differential learning group had significantly higher post-test scores in psychomotor speed and speed- attention balance compared to the traditional learning group (p<0.05). Regarding game skills, a significant difference was found between the two groups in ball handling and ball control post-test scores in favor of the differential learning group (p<0.05). Additionally, a significant difference in foot game skills was observed in ball control and total foot game post-test scores, also in favor of the differential learning group (p<0.05). The results of the TGMD-3 test indicated that the differential learning group had significantly higher post-test scores in running, standing long jump, and sliding compared to the traditional learning group (p<0.05). Furthermore, significant differences were found in object control skills, including two-handed hitting of a stationary ball, one-handed forehand hits on a bouncing ball, kicking a stationary ball with the foot, and total object control post-test scores, in favor of the differential learning group (p<0.05). No significant differences were observed between the groups in anticipation performance for 3 mph, 5 mph, 8 mph, and average mph post-test scores (p>0.05). In terms of agility performance, there was no significant difference in the agility post-test scores between the groups (p>0.05). The results of this study suggest that the differential learning approach has significant and beneficial effects, particularly for the D2 Attention Test, TGMD-3, and hand-foot game skills tests, in favor of the differential learning group. However, it was not sufficiently effective in improving anticipation and agility performance. In this context, the differential learning approach was found to have positive effects on attention development and fundamental motor skills in elementary school students. However, its impact on more complex skills such as anticipation and agility performance was limited.