Şûra Suresinin Arap dili ve belagatı açısından incelenmesi

Abstract

Bir beyân mucizesi olan Kur’an-ı Kerîm’in doğru okunması ve anlaşılmasında kuşkusuz en önemli unsur dildir. Buradan hareketle Sahabe döneminden başlayan dilsel çalışmaların odak noktasını vahyi doğru okuma ve anlama gayreti oluşturmuştur. İlk tohumları Garîbu’l-Kur’an ile atılan bu çalışmaları Meâni’l-Kur’an, İ‘râbu’l-Kur’an türü eserler takip etmiş, tefsir çalışmalarında dil, merkezi bir konuma getirilmiştir. Bu çalışmada Mekkî surelerden olan Şûra suresi iştikâk, vücûh ve nezâir ışığında ele alınıp, lügat, belâgat, nahiv ve kıraat ilimleri bakımından tahlil edilmiştir. Dile dayalı olarak incelenen surenin lafızlarında gizlenen derinliklerin anlaşılması hedeflenmektedir.

Language is the most significant constituent in the comprehension of the Qur’an, a beyân miracle. Taking this into account, the focus of this linguistic study starts from the period of as-sahâbah or the companians in an effort to read and understand the revelation of the Qur’an accurately. The first majör linguistic studies of this discourse are the Garib al-Qur’an, closely followed by Maani al-Qur’an and İrab al-Qur’an. Language was also central to Quranic exegesis or Tafsir studies. In this study, Ash-Shûra, one of the Meccan surahs has been studied in terms of etymology, vucûh and nezâir and analyzed in terms of its glossary, rhetoric, grammar and qiraa sciences. The aim is to examine the Surah’s language to understand the depths of meaning hidden within the words.