Türkiye'de kadın sığınma evlerinin yönetimi : İstanbul örneği

Abstract

Kadın konukevleri, şiddet uğramış ya da uğrama riski olan kadınların ve çocukların çok yönlü hizmetlerle korunduğu ve desteklendiği yatılı sosyal hizmet kuruluşlarıdır. Şiddet mağduru kadının korunmasında ve barınma ihtiyacının karşılanmasında konukevi hizmetinin önemli bir yeri vardır. Söz konusu hizmetin, 5393 sayılı Belediye Kanunu’nun 14. madde (a) fıkrası gereği ilçe nüfusu 100.000’in üzerinde olan belediyeler tarafından sunulması yasal bir yükümlülüktür. Fakat yasal bir yükümlülük olmasına rağmen, literatürde yer alan çalışmalara göre belediyelerin hizmeti yerine getirmesi hususunda yetersiz kaldığı görülmektedir. Bu araştırma, İstanbul’da nüfusu 100.000’in üzerinde olan ilçe belediyelerinin kadın konukevi hizmeti sunumunda ideal kapasiteye ulaşamamasının temel nedenlerini incelemektedir. Literatür analizi, mevzuat analizi, yarı yapılandırılmış görüşme yöntemi ile hazırlanan çalışmada, belediyelerin yasal zorunluluklara rağmen bu hizmeti yerine getirememesindeki sebeplerin yönetsel, finansal, hukuki, kültürel ve toplumsal birtakım sorunlara bağlı olduğu sonucuna ulaşılmıştır.

Women's shelters are residential social service institutions designed to protect and support women and children who have been subjected to or are at risk of violence through comprehensive services. These shelters play a crucial role in safeguarding victims of violence and addressing their housing needs. According to Article 14(a) of Municipal Law No. 5393, municipalities with populations exceeding 100,000 are legally mandated to provide this service. However, despite this legal obligation, existing literature indicates that municipalities often fail to adequately deliver this service. This study investigates the fundamental reasons why district municipalities in Istanbul, with populations over 100,000, are unable to achieve the ideal capacity in providing women's shelter services. Utilizing literature review, legislative analysis, and semi-structured interviews, the research concludes that the inability of municipalities to fulfill this legal mandate is attributed to various administrative, financial, legal, cultural, and societal challenges.