Kantil birim kök testine dalgacık yaklaşımı ve Türkiye için satın alma gücü paritesi hipotezinin geçerliğinin testi

Abstract

Bu çalışma kapsamında zaman ve frekans bilgisini birlikte sunan dalgacık dönüşümünün Koenker ve Xiao (2004) tarafından geliştirilen kantil birim kök testine uygulanmasıyla boyut ve güç özelliklerinde iyileşme olup olmayacağı araştırılmıştır. Bunun için farklı dağılımlar, filtreler ve dalgacık dönüşümleri altında testin boyut ve güç özellikleri Monte Carlo simülasyonları ile incelenmiştir. Küçük örneklemlerde Monte Carlo simülasyon sonuçlarına göre kesikli dalgacık dönüşümü (KDD) altında en iyi performans D(4) filtresiyle; maksimum örtüşmeli KDD altında en iyi performans ise Haar filtresiyle alınmıştır. Büyük örneklemlerde ise her iki dönüşüm için filtreler arasındaki farklılığın ortadan kalktığı gözlemlenmiştir. Sonuçlar Koenker ve Xiao (2004)’nun kantil birim kök testi ile kıyaslandığında KDD ve maksimum örtüşmeli KDD ile testin boyut ve güç özelliklerinde bir iyileşme olmadığı sonucuna ulaşılmıştır. Çalışmanın uygulama bölümünde Türkiye’nin 2018 yılı itibariyle ihracatında yer alan ilk 10 ülke için satın alma gücü paritesi (SAGP) hipotezinin geçerliliği 01:2002-12:2018 dönemi için incelenmiştir. Reel döviz kurunun (RDK) durağanlığı ile incelenen bu hipotez için geleneksel (ADF, PP, KPSS), Fan ve Gencay (2010)’ın varyans oranına dayalı dalgacık, Koenker ve Xiao (2004)’nun kantil ve bu çalışma kapsamında incelenen dalgacık temelli kantil birim kök testlerinden faydalanılmıştır. Geleneksel birim kök testi sonuçları İsrail, Rusya, Polonya, Çin ve Suudi Arabistan için genel olarak hipotezin geçersiz olduğunu işaret ederken; dalgacık birim kök testi İsrail, Bulgaristan ve Suudi Arabistan için SAGP hipotezi geçersiz olduğuna işaret etmektedir. Klasik kantil ve çalışma kapsamında incelenen KDD kantil birim kök testlerine göre Euro Bölgesi, ABD ve Birleşik Krallık haricinde benzer sonuçlara ulaşılmıştır. Sonuçlar birlikte değerlendirildiğinde ise SAGP hipotezi İsrail, Rusya, Çin ve Suudi Arabistan için geçersiz bulunurken diğer ülkeler için geçerli bulunmuştur.

This study investigated whether there would be an improvement in size and power properties by applying the wavelet transform, which presents time and frequency information together, to the quantile unit root test developed by Koenker and Xiao (2004). For this purpose, the size and power properties of the test under different distributions, filters, and wavelet transforms were investigated by Monte Carlo simulations. According to the results of Monte Carlo simulations in small samples, the best performance under discrete wavelet transform (DWT) is with D(4) filter; the best performance under maximum overlap DWT is obtained with the Haar filter. In large samples, it has been observed that the difference between filters for both transformations disappears. Results When compared to Koenker and Xiao (2004)'s quantile unit root test, it is concluded that there is no improvement in the size and power properties of the test with DWT and MODWT transformations. In the application part of the study, the validity of the purchasing power parity (PPP) hypothesis for the top 10 countries in Turkey's exports as of 2018 was examined for the period of 01:2002-12:2018. For this hypothesis, which is reviewed with the stationarity of the real exchange rate (RER), traditional unit root tests (ADF, PP, KPSS), Fan and Gencay (2010) 's wavelet unit root test based on variance ratio, Koenker and Xiao (2004) 's quantile unit root test and wavelet-based quantile unit root tests were used. Traditional unit root test results indicate that the hypothesis is generally invalid for Israel, Russia, Poland, China, and Saudi Arabia; According to the wavelet unit root test, it was concluded that the PPP hypothesis was invalid for Israel, Bulgaria, and Saudi Arabia. According to Koenker and Xiao (2004) 's quantile and wavelet-based (DWT) quantile unit root tests, similar results were obtained except for the Euro Area, USA, and United Kingdom. When the results were evaluated together, the PPP hypothesis was invalid for Israel, Russia, China, and Saudi Arabia but valid for other countries.