Stroke’da geç dönem rehabilitasyonun etkileri

Abstract

Çalışmamız 1999-2000 yılı çalışma döneminde Marmara Üniversitesi Hastanesi Fiziksel Tıp ve Rehabilitasyon Ana Bilim Dalı'nda geç dönem rehabilitasyonun etkileri araştırılmak üzere yapılmıştır. Çalışmaya en az 1,5 yıl önce inme geçirmiş ve rehabilite edilmiş olan 30 hasta rastgele seçilerek kliniğimize davet edildi. Çalışmamızın amacı hastalığın daha iyi bir şekilde kabullenildiği, hastanın ve ailesinin inme hakkında daha fazla bilgiye sahip olduğu kronik dönemde, hastanın tekrardan ele alınması ile yaşam kalitesinin ve bağımsızlığının artıp artmayacağını gözlemekti. Geç dönemde kişiye özel planlanan rehabilitasyon her hastanın hem fiziksel hem de psikososyal durumu göz önüne alınarak 1'er aylık periyodlar şeklinde sürdü. Bu dönemde hastanın fiziksel bağımsızlığının arttırılması, hastalık hakkında hastanın bilinçlendirilmesi, inme sonucu oluşan kayıpların optimal düzeyde kompansasyonunun öğretilmesi ve ailenin bu rehabilitasyon programına tam katılımının sağlanması hedeflendi. Hastaların durumu tedavi öncesi ve sonrası, yapılan ayrıntılı değerlendirmelerle karşılaştırıldı. Çalışmamızda ele alınan parametreler incelendiğinde hastalarımız geç dönem rehabilitasyon çalışmalarından fayda görmüşlerdir. ( 2 )

Our project has been designed to search the late term affects of rehabilitation in Marmara University Hospital, Department of Physical Therapy and Rehabilitation in 1999-2000 academic year. 30 patients who experienced a stroke and were rehabilitated at least 1,5 year ago, were randomly selected from the lists of aproximately 400 patients, taken from different state hospitals; then they were invited to our clinic for the study. The main purpose of our study was to reexamine the patients and to assist them to increase their quality of life, to develop their independency in the cronical term and to provide him and his family with more information about the illness. The rehabilitation programme, individually planned and carried out for each patient lasted for a month each, taking the physical and psycosocial condition into consideration. During this period, the aim was to increase the physical independency, to increase the consciousness of the patient about the illness, to teach and have him accept the optimal compensation which occurs as a result of the deprival due to the illness and help the patient and his family not to consider this rehabilitation programme as a burden and have them participate. The statues of the patients, before and after the therapy, were compared in details. At the end of our study, most of the parameters indicated that, the patients seemed to have benefitted from the late term rehabilitation they had to undergo.