Televizyon haber spikerliğinde etik

Abstract

İletişim teknolojisinin gelişimine bağlı olarak çeşitlenen kitle iletişim araçlarının, temel görevlerinden biri olan bilgi iletme işlevi, tarihsel açıdan oldukça geriye giden bir geçmişe sahiptir. İnsanlığın ortaya çıkmasıyla başlayan iletişim kurma gereksinimi, öncelikle Dilin doğmasını gerektirmiştir. Toplumsal ilişkilerin çeşitlenmesi ve giriftleşmeye başlamasıyla gelişen Dil, giderek Yazıya dökülmüş ve iletişim, yazıyla birlikte kayda geçer hale gelmiştir. Geniş toplulukları oluşa gelen olaylardan haberdar etmek için kullanılan yazılı belgelerin yanı sıra, antik dönemlerde ve özellikle Agora ya da Forum gibi toplantı yerlerinde kimi habercilerin yüksek sesle bu görevi yerine getirdikleri de anlaşılıyor. Ortaçağ boyunca feodal kent ve kasabaların merkez meydanlarında tellal aracılığıyla sürdürülen toplumu haberdar etme görev ve işlevi, 19. yüzyılda yaşama geçirilmeye başlanan teknolojik yeniliklere kadar, kimi ayrıntılarda farklılıklar olsa da genel anlayış olarak sürdürülmüştür. On dokuzuncu yüzyıl, haber iletme teknolojisinde atlı haberci ya da güvercin gibi geleneksel araçların yerini telgrafın aldığı bir yüzyıldır. Bu yüzyıl aynı zamanda da büyük haber ajanslarının devreye girmeye başladığı bir yüzyıl olmuş ve habercilik, hız kavramıyla birlikte anılmaya başlanmıştır. Yirminci yüzyılda radyo ve özellikle televizyonun da devreye girmesiyle birlikte, habercilik yeni bir görünüm kazanacak ve kitlelerin bilgilendirilmesi büyük bir ticari bo-yut kazanacaktır. Haberin iletim sisteminde gerekli olan araç ve gereçlerin tarihsel süreç içindeki gelişi-mi bir yana bırakılacak olursa, ortaya çıkan görünüm; toplumu yöneten ya da yönlendirenlerin bir haber ya da bilginin topluma iletilmesi konusunda denetimi sürekli olarak ellerinde tutmak istemeleridir. Kuşkusuz ki bu bir etik sorunudur ve bu açıdan bakıldığında haberi topluma okuyan spikerin kimliğiyle de çok yakından ilgili görünmektedir.One of the principle tasks of the mass communication means which vary depending on the development of communication technology, the function of conveying information, has a history which goes far in the past. The needed to establish communication, which started by revelation of mankind, first of all required birth of language. Language, having improved through variation and becoming complex of social relations gradually turned into writing, which made communication take noteworthy steps. We see that in ancient times, especially in meeting places such as Agora or Forum, so- me announcers, with their loud voice, function the same way written documents do for informing wide communities of current events. Task and function of informing the society by means of a crier in central squares of feudal cities and towns during the medieval times was continued as a general understanding regardless of some differing details until the technological innovations of l9th century. Nineteenth century was the time when traditional means of conveying information such as horsemen or pigeons were substituted by telegram. In this century, big news agenci-es were inaugurated and for the first time journalism was thought of together with spe-ed. In the twentieth century when radio and TV arrived, journalism gained a new appearance and informing the societies took a commercial aspect. Regardless of historical development of necessary means and mediums necessary for conveying information, the appearance is that the rulers or guides of the society want to keep supervision of conveying information or news to the public. No doubt this is an ethical problem and from that point of view, seems closely related to the identity of the speaker presenting the news to the society.