Publication: Fotoğrafın göstergebi̇li̇msel bağlamda ölüm ile ili̇şki̇si̇
Abstract
Bu tez, fotoğrafik imgelerin dünya ile kurduğumuz ilişkideki rolünü, aydınlanma düşüncesine dayanan kökenlerini ve günümüzde geldiği noktayı, sorunsallaştıran sanatçılar üzerinden inceler. Fotoğrafik imge, gösterge, iz, çerçeve, amaç, araçsallaştırma, ölüm, tasnif, belge ve envanter kavramları üzerinden ele alınmıştır. Fotoğrafın ileti amacıyla göstergesel olarak nesnesinin yerine kullanılması, fotoğrafın icadı sonrası bilim ve ölüm ile ilişkisi, kadrajı belirleyen amaçlı ve araçsal bakışın izleyiciye bulaşması, tezin güzergahını oluşturur. Bu anlamda tez, analog fotoğrafı göstertesel olarak yeniden tanımlanarak, bu mekanik sürecin sonucunda negatifin dolayısıyla bir izin ortaya çıktığına, mimetik bir yaklaşım yerine kayıt sonucunda yokluğun, geçiciliğin aktarıldığına dikkat çekmektedir. Dünyayı bir imgede ele geçirmek yerine dünya ile uyumunlu bir kültürün oluşmasında imge üretiminin etkisi, imge üretiminde pedagojik anlamda bu yaklaşım farkınını önemi ve önceliği ele alınmıştır.
This thesis examines the role of photographic images in our relationship with the world, its origins based on enlightenment thought, and the current state through the works of artists who problematize it. The concepts of photographic image, sign, trace, frame, purpose, instrumentalization, death, classification, document, and inventory are discussed. The thesis establishes its trajectory through the use of the photographic image as a signifier for the purpose of communication, the relationship between science and death after the invention of photography, the transmission of purposeful and instrumental gaze that determines the frame to the viewer. In this sense, the thesis redefines analog photography as a semiotic, drawing attention to the emergence of a trace, and therefore an absence, as a result of this mechanical process, emphasizing the conveyance of absence and transience through recording instead of a mimetic approach. The impact of image production on the formation of a culture in harmony with the world instead of capturing the world in an image is explored, and the significance and priority of this pedagogical approach in image production are examined.
This thesis examines the role of photographic images in our relationship with the world, its origins based on enlightenment thought, and the current state through the works of artists who problematize it. The concepts of photographic image, sign, trace, frame, purpose, instrumentalization, death, classification, document, and inventory are discussed. The thesis establishes its trajectory through the use of the photographic image as a signifier for the purpose of communication, the relationship between science and death after the invention of photography, the transmission of purposeful and instrumental gaze that determines the frame to the viewer. In this sense, the thesis redefines analog photography as a semiotic, drawing attention to the emergence of a trace, and therefore an absence, as a result of this mechanical process, emphasizing the conveyance of absence and transience through recording instead of a mimetic approach. The impact of image production on the formation of a culture in harmony with the world instead of capturing the world in an image is explored, and the significance and priority of this pedagogical approach in image production are examined.