Arap hapishane şiiri ve Tedmür hapishanesi örneği

Abstract

Bu çalışma, Arap edebiyatında köklü bir yere sahip olan hapishane şiirini tarihsel bir perspektifle ele almakta ve özellikle Suriye'deki Tedmur Hapishanesi’nde ortaya çıkan modern şiir tecrübesine odaklanmaktadır. Hapishane şiiri, bireysel acının ötesinde, siyasi zulme karşı bir direnişin ve kolektif bilincin sesi olarak değerlendirilmiştir. İlk bölümlerde klasik dönemdeki gelişimi incelenen bu türdeki şiir, modern çağda siyasi baskılar altında yeniden şekillenmiştir. Çalışmanın merkezinde yer alan Tedmur Hapishanesi, sistematik şiddetin ve devlet zulmünün simgesi olarak ele alınmış; burada yazılan şiirler edebî ve tematik yönleriyle analiz edilmiştir. Bu araştırma, uzun süre güvenlik kaygılarıyla saklı kalan Tedmur şiirine akademik alanda görünürlük kazandırmayı ve edebî bir direniş hafızasını gün yüzüne çıkarmayı amaçlamaktadır.

This study examines the rich tradition of prison poetry in Arabic literature, with a specific focus on the modern poetic experience born within Tadmur Prison in Syria. More than personal lament, this poetry is viewed as a voice of resistance and collective memory against political oppression. The early sections explore the genre's classical roots, while the central part focuses on Tadmur as a symbol of systematic violence. Poems written in this context are analyzed for their themes, imagery, and moral significance. The research aims to bring greater academic attention to Tadmur’s suppressed poetic legacy and highlight its role as a powerful form of literary resistance.