Publication: Diabetes mellitus hastalarında tek lif EMG iğnesi kullanılarak motor iletim hızının ölçülmesi ve erken evre motor sinir lif tutulumunun araştırılması
Abstract
Diyabetik nöropati, gelişmiş ülkelerde nöropatinin en sık nedenidir. En sık diyabetik simetrik sensorimotor polinöropati (DSP) şeklinde görülür ve duyu lifleri motor liflere göre daha önce etkilenir. Motor liflerin etkilenmesi, hastalığın ilerlediğinin ve özürlülüğün arttığının bir göstergesi olarak değerlendirilir. Bu nedenle diyabetik hastalarda nöropatiyi erken evrelerde tespit etmek ve glisemi kontrolünü sağlamak oluşabilecek komplikasyonları kontrol altında tutabilir. Bu bağlamda diyabetik nöropatinin erken tanısında ENMG tetkiki kullanılabilir. Ancak rutin sinir iletim çalışmasında elde edilen aksiyon potansiyelleri en hızlı ileten lifler hakkında bilgi vermektedirler. En hızlı ileten lifler korunduğu sürece elektrofizyolojik incelemeler normal sınırlarda kalabilmektedir. Bu problemi motor üniteleri tek tek inceleyen tek lif EMG iğne kayıtlaması ile aşmak mümkün olabilir. Bu çalışmada DSP klinik ön tanısı olan hastalarda tek lif EMG iğnesi kullanılarak çalışılacak motor sinir iletim çalışmalarının rutin sinir iletim çalışmaları ile karşılaştırılması ve bu yöntemin tanısal duyarlılığa olan katkısı araştırılmıştır. Çalışmaya DM tanısına ve distal simetrik polinöropati klinik bulgularına sahip olan 18-70 yaş arası 28 hasta ile 46 sağlıklı gönüllü alınmıştır. 46 sağlıklı bireyin 14’üne ve tüm hastalara ulnar, peroneal ve tibial TL-İH çalışmaları uygulanmıştır. Ayrıca, tüm hasta ve kontrol bireylerinde ayrıntılı rutin sinir iletimi çalışılmıştır. Hasta grubunda tibial sinir TL-İH çalışmasının duyarlılığı %57.1 olarak saptanırken, DSP tanısında medial plantar ve süperfisial peroneal sinir amplitüd düşüklüklerinden sonra en duyarlı 3. parametre olduğu gösterilmiştir. Bu yöntemle rutin motor sinir iletim çalışmasına göre tanısal duyarlılığı yaklaşık %40 artırmak mümkündür. Ulnar sinir TL-İH ve peroneal sinir TL-İH duyarlılığı ise tanısal anormalliği saptamada istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır. ANAHTAR SÖZCÜKLER: Diyabetik simetrik sensorimotor polinöropati, rutin sinir iletim çalışması, tek lif EMG iğnesi, tek lif iletim hızı
ÖZET (ABSTRACT) Diabetic neuropathy is the most common cause of neuropathy. Distal symmetric polyneuropathy (DPN) is the most common neuropathy of diabetes and sensory fibers are affected earlier than the motor ones. Involvement of motor fibers reflects the progression of the disease and clinical disability. Optimizing glycemic control and early identification of the neuropathic process may prevent and control other diabetic complications. Thus, electroneuromyography is the standard method in the evaluation of DSP. However, routine nerve conduction studies mainly reflects the fastest conducting subset of the alpha motor axons. As long as the fastest conducting fibers are normal, routine electrophysiological investigations lie within normal range. This problem may be solved by the assessment of single fiber EMG electrode which evaluates the action potantials of individual muscle fibers. In this study, in patients with the clinical diagnosis of DSP, we compared the single fiber nerve conduction velocity (SF-NV) with routine nerve conduction studies and investigated the diagnostic utility of this method. We studied 28 consecutive diabetic patients (age range 18-70 years) with clinical findings of DSP and 46 healthy subjects. Ulnar, peroneal and tibial SF-NV were studied in 14 of 46 healthy subjects and in all patients. Additionally, detailed routine nerve conduction studies were investigated in all study subjects. In the patient group, the diagnostic sensitivity of tibial SF-NV was found as 57.1%. This abnormality was the third sensitivite parameter in the diagnosis of DSP, following the amplitude abnormalities of the medial plantar and superficial peroneal nerves. Evaluation of SF-NV test increased the diagnostic sensitivity up to 40% compared with the routine motor nerve conduction study. On the other hand, SF-NV of ulnar and peroneal nerves were not able to diagnose the abnormality significantly.
ÖZET (ABSTRACT) Diabetic neuropathy is the most common cause of neuropathy. Distal symmetric polyneuropathy (DPN) is the most common neuropathy of diabetes and sensory fibers are affected earlier than the motor ones. Involvement of motor fibers reflects the progression of the disease and clinical disability. Optimizing glycemic control and early identification of the neuropathic process may prevent and control other diabetic complications. Thus, electroneuromyography is the standard method in the evaluation of DSP. However, routine nerve conduction studies mainly reflects the fastest conducting subset of the alpha motor axons. As long as the fastest conducting fibers are normal, routine electrophysiological investigations lie within normal range. This problem may be solved by the assessment of single fiber EMG electrode which evaluates the action potantials of individual muscle fibers. In this study, in patients with the clinical diagnosis of DSP, we compared the single fiber nerve conduction velocity (SF-NV) with routine nerve conduction studies and investigated the diagnostic utility of this method. We studied 28 consecutive diabetic patients (age range 18-70 years) with clinical findings of DSP and 46 healthy subjects. Ulnar, peroneal and tibial SF-NV were studied in 14 of 46 healthy subjects and in all patients. Additionally, detailed routine nerve conduction studies were investigated in all study subjects. In the patient group, the diagnostic sensitivity of tibial SF-NV was found as 57.1%. This abnormality was the third sensitivite parameter in the diagnosis of DSP, following the amplitude abnormalities of the medial plantar and superficial peroneal nerves. Evaluation of SF-NV test increased the diagnostic sensitivity up to 40% compared with the routine motor nerve conduction study. On the other hand, SF-NV of ulnar and peroneal nerves were not able to diagnose the abnormality significantly.