Bakım emeğinin sosyal hak ve sivil toplum kapsamında etnografik incelemesi

Abstract

Bu tez sağlıkla ilgili toplumsal risklerden kaynaklanan bakım emeğini sivil toplum ve sosyal politikalarla ilişkisi içerisinde ele almaktadır. Sosyal politika ve sivil toplumun bakım süreçlerinde nasıl konumlandığını ortaya koymak amaçlanmıştır. Primer bakım verici olmak, belki daha önce çok farklı aidiyetleri olan insanların deneyimlerini ortaklaştırıyor ve böylelikle bazen dağınık, bazen bir arada olan bir topluluk ortaya çıkarıyor. Bu insani deneyimi anlaşılır kılmak, bakımın doğasını ve bakım vericilerin yaklaşımlarını anlamak çabasıyla literatür taramasının yanı sıra derinlemesine görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Primer bakım verici olduğum süreyi ise üç yıllık bir alan çalışması deneyimi olarak konumlandırmaktayım. Çalışmanın temel iddiası: Sivil toplum, sosyal politikalar ve bakım emeği arasında indirgemeciolmayan diyalektik bir ilişkinin tesis edilmesi gerektiğidir. Dünyadaki hâkim neoliberal politika kendine yeten, bireyselleşmiş vatandaş mitini öne çıkarmaktadır ancak karşılıklı bağımlılıklara sahip canlılarız ve varlığımızı sürdürebilmemizin temel koşulu bakım almak ve bakım vermektir. Bakımın emek yoğun bir süreç olarak tanınması, sosyal politikaların bakım etiğine uygun düzenlenmesi güvencesizlik, yalnızlık nedeniyle hissettiğimiz kaygılarımızı azaltacak, toplumsal iyi oluş halimizi mümkün kılacaktır.

This thesis examines care labor arising from health-related social risks in relation to civil society and social policies. It aims to reveal how social policy and civil society are positioned in care processes. Being a primary caregiver collectivizes the experiences of people from potentially very different backgrounds, and creates a community that is sometimes separated and sometimes united. In an effort to make this experience comprehensible, to understand the nature of care and the approaches of caregivers, field work interviews were conducted alongside a literature review. I position my time as a primary caregiver as a three-year fieldwork experience. The main claim of the study: A non-reductive dialectical relationship between civil society, social policies and care work needs to be established.The dominant neoliberal policy in the world promotes the myth of the self-sufficient, individualised citizen, but we are living beings with interdependencies and the basic condition for our continued existence is to receive and give care. The social acceptance of care ethics and the regulation of welfare regimes in accordance with care ethics will reduce our anxieties due to precariousness and loneliness and make our social well-being possible.