Publication: ANADOLU TÜRKMEN AĞITLARININ YAPISI
Loading...
Files
Date
Authors
Journal Title
Journal ISSN
Volume Title
Publisher
Abstract
Ölüm ardından yakılan ağıtın sözel düzlemi, ölüm sürecinin anlatıya dönüştürülmüşşeklidir. Ağıtlar ölümün haberini verir, biçimini tasvir eder, ölüm sonrasında geride kalanlarınyaşamlarının yeniden dengeye kavuşması ve belirsizlik halinin son bulmasını sağlayacakyönlendirmeleri taşır. Ağıt acı, üzüntü, öfke, çaresizlik gibi duygusal tepkileri betimler. Ağıt,icraya bağlı bir türdür bu nedenle ağıtların yapısı yalnızca sözel düzlemlesınırlandırılmamalıdır. Ezgilerle birlikte ağlamalar, inlemeler, çırpınmalar insan bilincinindoğanın dönüştürücülüğüne verdiği tepkiler, ses ve hareketler yoluyla somutlanır ve bir ağıticrasında kültürel düzleme taşınır. Ağıtların ezgisi, ağıtçının ve ağıt törenine katılanlarınbedensel hareketleri, ağıt türünün yapısal özelliklerini değerlendirebilmek için birlikte elealınmalıdır. Bu çalışmada yapısalcı bir yaklaşımla ağıtların içeriksel, ezgisel ve eylemsel düzlemiele alınmıştır. Anadolu Türkmen ağıtlarının düzenli ve değişmeyen bazı unsurlardan oluştuğusaptanmış; bulguların, Anadolu Türkmenlerinin toplumsal düzenindeki işlevleri tartışılmıştır.Sonuçta Türkmen ağıtlarının ölümle karşılaşan topluluğu karmaşadan dengeye yönlendiren birgeçiş dönemi türü olduğu ve bu nedenle ağırlıklı olarak ağıtların içeriğinin, ölümün kendisindençok ölüm öncesi ve ölüm sonrasındaki yaşam unsurlarından oluştuğu belirlenmiştir.
On a verbal level, an elegy can be regarded as the narrative form of the death_x000D_ process. Elegies transmit the news of death, depict manner of death and convey the guidelines_x000D_ for re-ordering the lives of those left behind and dissolving the ambiguity following death. They_x000D_ describe the emotional responses to death such as pain, sorrow, anger and despair. However, the_x000D_ structure of an elegy cannot be limited to its verbal layout as the elegy is a performative poetic_x000D_ form. In the performances of elegies, the tears, meanings, tremors, accompanying the tune, and_x000D_ the responses of people to the transformative capacity of nature materialise through human_x000D_ voice and gestures, and they are transferred onto a cultural level. In order to interpret the_x000D_ characteristics of this poetic form, the melody of an elegy, the physical acts of its performer and_x000D_ the audience should be evaluated together. In this study, the elegy is addressed as a performative_x000D_ poetic form and the characteristics of Anatolian Turkmen elegies are discussed. Following a_x000D_ structuralist approach, elegies are analysed on thematic, melodic and dramatic levels. As a_x000D_ conclusion, it is established that Turkmen elegies follow some consistent and continuous_x000D_ patterns. The function of the findings in the organisation of Anatolian Turkmenian society is_x000D_ discussed. The elegies are types of rites-of-passage poems which guide the mourning_x000D_ communities from turmoil to order; therefore, elegies mostly deal with matters of life preceding_x000D_ and following death, rather than the death itself.
On a verbal level, an elegy can be regarded as the narrative form of the death_x000D_ process. Elegies transmit the news of death, depict manner of death and convey the guidelines_x000D_ for re-ordering the lives of those left behind and dissolving the ambiguity following death. They_x000D_ describe the emotional responses to death such as pain, sorrow, anger and despair. However, the_x000D_ structure of an elegy cannot be limited to its verbal layout as the elegy is a performative poetic_x000D_ form. In the performances of elegies, the tears, meanings, tremors, accompanying the tune, and_x000D_ the responses of people to the transformative capacity of nature materialise through human_x000D_ voice and gestures, and they are transferred onto a cultural level. In order to interpret the_x000D_ characteristics of this poetic form, the melody of an elegy, the physical acts of its performer and_x000D_ the audience should be evaluated together. In this study, the elegy is addressed as a performative_x000D_ poetic form and the characteristics of Anatolian Turkmen elegies are discussed. Following a_x000D_ structuralist approach, elegies are analysed on thematic, melodic and dramatic levels. As a_x000D_ conclusion, it is established that Turkmen elegies follow some consistent and continuous_x000D_ patterns. The function of the findings in the organisation of Anatolian Turkmenian society is_x000D_ discussed. The elegies are types of rites-of-passage poems which guide the mourning_x000D_ communities from turmoil to order; therefore, elegies mostly deal with matters of life preceding_x000D_ and following death, rather than the death itself.