Acil çalışanlarının şiddetle karşılaşma durumlarının belirlenmesi

Abstract

Araştırma, acil travma ünitesi çalışanlarının şiddet içeren davranışlarla karşılaşma durumlarını ve bu ünitelerde şiddeti önlemeye yönelik alınan güvenlik önlemlerini belirlemek amacıyla tanımlayıcı ve karşılaştırmalı olarak yapıldı. Araştırmanın evrenini; İstanbul il sınırları içinde yer alan ve acil travma ünitesi bulunan, Sosyal Sigortalar Kurumu (SSK)'na bağlı dört, Sağlık Bakanlığı'na bağlı beş eğitim ve araştırma hastanesi ile bir üniversite hastanesi olmak üzere toplam 12 hastane ve çalışanları oluşturdu. Örneklemi dört SSK, beş devlet ve bir üniversite olmak üzere toplam 10 hastanenin acil travma üniteleri ile 213 çalışanı oluşturdu. Araştırmada veriler, Veri Toplama Formu, Güvenlik Yapısı Değerlendirme Formu ile yüz yüze görüşme ve gözlem yoluyla toplandı. Bulgular; sayı, yüzdelik, aritmetik ortalama, standart sapma, kruskal wallis varyans analizi, ki kare, fisher exact ki kare, mann whitney u, oneway anova ve student t testi ile değerlendirildi. Araştırma sonucunda; çalışanların %97.7 (208 kişi)'sinin sözel şiddetle %11.3 (24 kişi)'ünün cinsel tacizle, %36.2 (77 kişi)'sinin fiziksel şiddetle karşılaştığı; %97.2 (207 kişi)'sinin şiddetten korunmaya yönelik bir eğitim almadığı belirlendi. Şiddet uygulayan hasta/ hasta yakınlarının %75.4 (233 kişi)'ünün 19-34 yaş grubunda olduğu, hastaların %87.5 (225 kişi)'inin, hasta yakınlarının ise %84.2 (235 kişi)'sinin erkek olduğu, %23.8 (66 kişi)'inin acile darp nedeniyle başvurduğu, %44.4 (126 kişi)'ünün tedavi sonucu taburcu olduğu bulundu. Acil travma ünitelerinin tamamında 24 saat güvenliğin bulunmasına karşın diğer güvenlik aygıtlarının bulunmadığı belirlendi. Sonuç olarak acil çalışanlarının büyük bir kısmının şiddet içeren davranışlarla karşılaşmaları; buna karşın şiddeti önleme/ korunmaya yönelik eğitim almamaları ve güvenlik önlemlerinin yeterli olmaması acil travma ünitesi çalışanlarının şiddet tehdidi altında olduklarını ve kurumların bu konuda yeterli duyarlılığı göstermediğini düşündürmektedir.

The DETERMINATION OF THE CIRCUMSTANCES IN WHICH THE EMERGENCY DEPARTMENT'S PERSONNEL FACE THE VIOLENCE The study has been done comparatively and definingly in order to determine the circumstances in which one has to face violance and the measures with which one can stop violance. The core of the study was composed of the personnel of 12 hospitals, the profile of which was as follows; four hospitals that were bound to SSK, five teaching hospitals that were bound to the government and one university teaching hospital. The emergency and trauma departments and their 213 personnel of 10 hospitals among these 12 hospitals constituted the illustration of the study. In the study, the data was gathered via face to face interviewing and observation using The Data Gathering Form and The Form of Evaluation of the Structure of Security. Data were evalueted via numeric, persentages, arithmetical averegas, standard deviation, Kruskal-Wallis variance analysis, chi square, Fisher Exact chi square, Mann Whitney U, Oneway Anova and Student T tests. As a conclusion, it was found that % 97.7 (208 people) of the personnel were exposed to verbal violance whereas % 11.3 (24 people) were sexually harassed. % 97.2 (207 people) were never trained against violanr behaviour. %75.4 (233 people) of the patients or relatives who displayed violant acts fell in the age group of 19-34. % 87.5 (225 people) of the patients are male whereas %84.2 (235 people) of the relatives are male. Of the people who came to emergency department, % 23.8 (66 people) applied complaining of blows, % 44.4 (126 people) were discharged following the treatment. It was determined that while all of the trauma units had security teams, they still lacked other security equipments. Conclusively, most of the emergency unit's personnel have to face behaviours that contain violance. Despite this fact, they are not trained well enough to prevent violance nor do they know how to protect from it. Besides, the security measures are not sufficient. All of these findings suggest that the personnel are under the threat of violance and the institutions do not display sufficient amount of sensitiveness on this matter.