Kritik COVID-19 pnömonisi olgularında kurtarıcı tedavilerin sağ kalım ve sonuçlar üzerine etkilerinin karşılaştırılması

Abstract

GİRİŞ VE AMAÇ:COVID-19 pnömonisi nedeni ile akut solunum yetmezliği gelişen kritik COVID-19 olgularında kurtarıcı tedavilerin etkinliklerini karşılaştıran sınırlı sayıda çalışma bulunmaktadır. Bu çalışmada COVID-19 pnömonisi nedeni ile akut solunum yetmezliği gelişen, yoğun bakım ünitesine kabul edilen ve noninvaziv solunum desteği uygulanan kritik COVID-19 olgularında uygulanan kurtarıcı tedavilerin sağ kalım ve sonuçlar üzerine etkinliklerinin karşılaştırılması amaçlanmıştır. YÖNTEM:Bu çalışmaya 01.04.2020- 01.04.2022 tarihleri arasında Malatya Eğitim ve Araştırma Hastanesi Düzey-3 COVID-19 Yoğun Bakım Ünitesi’ne kabul edilen, 24 saatten daha uzun süre yoğun bakım ünitesinde takip edilen, COVID-19 pnömonisi ilişkili hipoksik solunum yetmezliği nedeni ile noninvaziv solunum desteği verilen ve kurtarıcı tedavi uygulanan toplam 171 hasta dahil edilmiştir. BULGULAR:Çalışmaya dahil edilen olguların 106'sı (%61.9) erkek olup; ortalama yaş 53.81±8.90 yıl idi. Olguların ek hastalıkları değerlendirildiğinde 108'inin (%63.1) en az bir komorbid hastalığı olduğu; hipertansiyon (%49.7), diabetes mellitus (%44.4) ve koroner arter hastalığı (%23.3) en sık saptanan üç komorbid hastalıktı. Hastalar tocilizumab + metilprednizolon kombinasyon tedavisi (Grup 1) (n=81, %47.4), yüksek doz metilprednizolon tedavisi (Grup 2) (n=90, %52.6) alanlar olmak üzere iki gruba ayrılmıştır. İki grup arasında ortalama yaş ve yoğun bakım ünitesine kabul anındaki SOFA ve APACHEII skorları açısından istatistiksel anlamlı farklılık saptanmamıştır (p=0.108, p=0.814, p=0.080). Çalışma grubundaki olguların 56’sında (%32.7) sekonder enfeksiyon geliştiği, enfeksiyon odağının ise en sık akciğerler (%56.4) olduğu saptanırken; hasta grupları arasında sekonder enfeksiyon gelişimi açısından da anlamlı farklılık saptanmamıştır (Grup 1: %35, Grup 2: %30, p=0.651). Tüm olguların 76’sında (%44.4) invaviz mekanik ventilasyon (İMV) ihtiyacının geliştiği ve tedavi grupları arasında İMV gereksinimi açısından istatistiksel olarak anlamlı farklılık olmadığı saptandı (Grup 1: %44.4, Grup 2: %44.4, p=1.00). Ayrıca hasta grupları arasında sağ kalım süreleri ve mortalite açısından açısından istatistiksel anlamlı farklılık saptanmamıştır (28.37±2.38 vs 26.45±2.26, p=0.576) (%39.5 vs %46.6, p=0.345). TARTIŞMA VE SONUÇ:Noninvaziv solunum desteği uygulanan kritik COVID-19 pnömonisi olgularında kurtarıcı tedavilerin İMV gereksinimi ve sağ kalım süreleri üzerine etkileri açısından birbirlerine herhangi bir üstünlüklerinin olmadığı saptanmıştır