Ağrılı temporomandibular eklem hastalıklarında farklı tedavi yöntemlerinin etkinliğinin değerlendirilmesi

Abstract

Amaç: Ağrılı temporomandibular eklem hastalarında stabilizasyon splinti, stabilizasyon splintiyle birlikte ultrason rehberliğinde artrosentez ve stabilizasyon splintiyle birlikte düşük enerjili lazer tedavisinin klinik etkinliklerini değerlendirmektir.Gereç ve yöntem: Ağrılı ve ağız açma güçlüğü şikayeti olan tek taraflı disk deplasmanı bulunan 45 hasta rastgele üç gruba (grup 1= splint, grup 2= splint+ultrason rehberliğinde artrosentez, grup 3= splint+düşük enerjili lazer tedavisi) ayrıldı. Gruplar 1. 2. 3. 4. 5. ve 6. aylarda klinik olarak kontrol edildi. Ağız açma miktarları, mandibular lateral hareket miktarları, ağız dışı ve ağız içi kas ve eklem palpasyon değerleri ölçüldü ve hastaların sübjektif ağrı şikayetleri skorlandırıldı. Çalışma verileri değerlendirilirken Kruskal Wallis testi, Mann Whitney U testi, Friedman testi, Wilcoxon testi kullanıldı.Bulgular: Tüm gruplarda tedavi sonunda başlangıca göre ağız açma ve lateral hareket miktarlarının anlamlı olarak arttığı, VAS, çiğneme kasları ve eklem palpasyon değerlerinin anlamlı olarak azaldığı tespit edilmiştir. Gruplar birbirleriyle karşılaştırıldığında ise stabilizasyon splintiyle beraber ultrason rehberliğinde artrosentez uygulanan grupta ağız açma değerleri açısından 1. ayın sonunda hızlı bir iyileşme görüldüğü ve 6. ayın sonunda ağrısız ağız açıklığı değerlerinin tüm gruplarda 35 milimetreden fazla olduğu görülmüştür. Sonuçlar: Ağrılı TMR’ nin tedavisinde splintle birlikte artrosentez tedavisi daha hızlı bir etki göstermiştir. Uzun dönemde tüm yöntemler başarılı sonuçlar vermiştir.

Purpose: The purpose of this study is to evaluate the clinical efficiency of stabilization splint, stabilization splint with ultrasound guided arthrocentesis and stabilization splint with low level laser treatment.Material and methods: Forty-five patients with unilateral disc displacement who has limited mouth opening and pain were randomly divided into three groups (Group1= stabilization splint, Group 2= stabilization splint+ultrasound guided arthrocentesis, Group 3= stabilization splint+low level laser treatment). The groups were controlled clinically at 1., 2., 3., 4., 5. and 6. months. Vertical and lateral range of motion of mandible, pressure pain values of intraoral and extraoral muscles and temporomandibular joint and patients' subjective pain scores were recorded. Kruskal Wallis test, Mann Whitney U test, Friedman test, Wilcoxon test were used for the evaluation of the study data. Result: At the end of treatment, vertical and lateral range of motion of mandible were significantly increased while, VAS, masticatory muscles and joint palpation values were significantly decreased in all groups. When the groups were compared, Group 2 had a quicker improvement in terms of mouth opening scores at the end of the first month and unassisted mandibular opening without pain scores were found to be more than 35 millimeters in all groups at the end of 6th month.Conclusion: Stabilization splint tratment with ultrasound guided arthrocentesis showed quicker improvement in the treatment of painful temporomandibular disorders. All treatment methods have shown successful results in the long term.