Arap Dili ve Edebiyatında mevsuller

Abstract

Arapça tarihin en eski dillerinden biridir ve Eski Arapça, Klasik Arapça, Orta Arapça, Yeni Arapça, mahalli lehçeler olmak üzere beş dönemde incelenir. Arapça; Mısır, Suriye, Irak, Filistin, Sudan, Libya, Fas, Tunus vb. bir çok ülkede konuşulur. Arapça’nın kuralları ile ilgili çalışmalar nahv, sarf ve lügat ilmidir. Nahv, cümle içinde kelimenin yeri ve bu yere göre i’rabıdır. Mevsuller konusu nahvin içinde yer alır. Mevsuller anlamı kapalı kelimelerdir ve kendilerinden sonraki cümle ile anlam kazanırlar. Mevsulden sonra gelen cümleye sıla denilir. Mevsuller isim ve harf olmak üzere ikiye ayrılır. İsim olan mevsullerin manası kendisinden sonraki cümle ile tamam olur. Harf olan mevsuller ise kendisinden sonraki ile beraber masdar olur. Sıla cümlesinde olup mevsule dönen zamire âid denilir

Arabic language is the one of the oldest language in the history and it was examined in five periods: ancient Arabic, classical Arabic, central age Arabic, modern Arabic, local accents. Arabic language is spoken in many countries like Egypt, Syria, Irag, Palestine, Sudan, Libya, Morocco, Tunisia etc. The studies about Arabic grammar are sciences which called morphology, syntaxology, linguistic. Morphology studies situation of the word in sentence and reflects by change endings according to its situation in the sentence. The relative pronounce take place in morphology. Relative Pronounces are ambiguous words and they gets mean’ng w’th sentence wh’ch comes after themselves. The sentence which comes after relative pronounce is called conjunctive . The relative pronounces in Arabic language are divided into two parts as nouns and letters. The pronounce which located in conjunctive sentence and refers to the relatıve pronounces is called relative.