Türk iş hukukunda uzaktan çalışma

Abstract

Gelişen ve değişen teknoloji ile birlikte işletmelerin rekabet piyasasında kendilerine yer bulmak istemeleri neticesinde iş hukukunun katı kurallarının esnekleştirilmesi ihtiyacı doğmuştur. Bu ihtiyaç ülkemizde de benimsenmiş ve 2016 yılında 4857 sayılı İş Kanunu’nda yapılan değişiklik ile uzaktan çalışma modeli mevzuatımıza dahil edilmiştir. Uzaktan çalışma mevzuatımızda, “işçinin, işveren tarafından oluşturulan iş organizasyonu kapsamında iş görme edimini evinde ya da teknolojik iletişim araçları ile işyeri dışında yerine getirmesi esasına dayalı ve yazılı olarak kurulan iş ilişkisi” olarak tanımlanmaktadır. Uzaktan çalışma modeli uzun zamandır var olmasına karşın yaygınlaşması ve herkesçe bilinir hale gelmesi Covid-19 salgını ile olmuştur. Böylece uzaktan çalışma modeli çalışma hayatının ayrılmaz bir parçası haline gelmiştir. İşverenin işçisini koruma ve gözetme borcu kapsamında iş sağlığı ve güvenliğini sağlama yükümlülüğü, uzaktan çalışmada da devam etmekte ancak uzaktan çalışma özelinde farklılaşmaktadır. Bununla birlikte işverenin uzaktan çalışan işçisi üzerindeki yönetim ve denetim imkânı önemli ölçüde azalmaktadır. Bu durum da iş ilişkisinin devamı sırasında çeşitli hukuki sorunlara neden olmaktadır. Bu çalışma ile uzaktan çalışma modeline geçiş ve uzaktan çalışmada iş sağlığı ve güvenliğine ilişkin yaşanabilecek sorunlara çözüm önerileri getirmek amaçlanmıştır. Bu çalışmada öncelikle “esnek çalışma”, “uzaktan çalışma” ve “iş sağlığı ve güvenliği” kavramları açıklanmıştır. Tüm bu kavramlar İK ve İSGK başta olmak üzere Türk Hukuku açısından değerlendirilmiştir. Böylece uzaktan çalışmanın usul ve esaslarının ortaya konulması amacıyla yürürlüğe giren Uzaktan Çalışma Yönetmeliği’nin yetersiz kalması nedeniyle, çalışmamızda uzaktan çalışma modelinin uygulandığı işyerlerinde işveren ve işçilerin karşılaşacakları ve karşılaşması muhtemel sorunlar için görüş ve çözüm önerileri getirilmeye çalışılmıştır.

With the developing and changing technology, as a result of the desire of enterprises to find a place for themselves in the competitive market, the need to flexible the strict rules of labor law has arisen. This need has also been adopted in our country and with the amendment made in the Labor Law No. 4857 in 2016, the remote working model has been included in our legislation. In our remote working legislation; It is defined as a labor relation established in writing, based on the principle that the employee performs the act of working within the scope of the work organization created by the employer, at home or outside the workplace with technological communication tools. Although the remote working model has existed for a long time, it has become widespread and known to everyone with the Covid-19 pandemic. Thus, the remote working model has become an integral part of working life. The employer's obligation to provide occupational health and safety within the scope of the obligation to protect and supervise its workers continues, although it differs in the remote working model. However, the management and control ability of the employer over the remote worker is significantly reduced. This situation causes various legal problems during the continuation of the labor relation. With this study, it is aimed to bring solutions to the problems that may be experienced regarding the transition to the remote working model and occupational health and safety in remote working. In this study, the concepts of flexible working, remote working and occupational health and safety are first explained. All these concepts are evaluated in terms of Turkish Law, particularly the Labor Law and the Occupational Health and Safety Law. Thus, due to the inadequacy of the Remote Working Regulation, which was put into force in order to set out the procedures and principles of remote working, our study has tried to provide opinions and solutions for the problems that employers and employees will face and are likely to face in workplaces where the remote working model is applied.