Düşük ve orta dereceli vezikoüreteral reflülü çocuklarda alt üriner sistem disfonksiyonunun subüreterik enjeksiyon başarısına etkisi

Abstract

AMAÇ: Vezikoüreteral reflüye (VUR) alt üriner sistem (AÜS) disfonksiyonunun eşlik etmesi ateşli idrar yolu enfeksiyonu ve renal skar gelişimi için risk faktörü olduğu bilinmektedir. AÜS semptomlarının tedavi edilmesinin VUR’un spontan rezolüsyonu üzerine olumlu etkileri olduğu rapor edilmiştir. Bu nedenle VUR’lu çocukların AÜS fonksiyonları açısından değerlendirilmesi önerilmektedir. Ancak, düşük ve orta dereceli (Grade 1-3) VUR’lu çocuklarda AÜS fonksiyonlarının, subüreterik enjeksiyonun başarı oranına etkisi hakkında literatürde çalışma bulunmamaktadır. Bu çalışmanın amacı, düşük ve orta dereceli VUR nedeniyle subüreterik enjeksiyon uygulanan çocuklarda reflü rezolüsyon başarısının AÜS fonksiyonu parametrelerine göre karşılaştırılmasıdır. MATERYEL ve METOT: 2012-2022 yılları arasında kliniğimizde düşük ve orta dereceli VUR nedeniyle endoskopik Dekstranomer/Hyaluronik Asit enjeksiyonu (Dexell ®) uygulanan hastalar retrospektif olarak değerlendirildi. Çalışmaya ilk kez enjeksiyon uygulanan çocuklar dahil edildi. Daha önce VUR nedeniyle cerrahi tedavi uygulanan, yüksek dereceli VUR (Grade 4,5), nörojenik mesane disfonksiyonu olan ve konjenital genitoüriner sistem anomalisi (posterior üretral valv, üreterosel, epispadias, ekstrofi vezika, mesane divertikülü, duplikasyon, ürogenital sinüs, kloaka, renal agenezi) olan çocuklar çalışma dışı bırakılmıştır. Tanı alan tüm çocuklar işeme günlüğü, İşeme Bozuklukları Semptom Skoru (İBSS), üroflowmetri, rezidüel idrar ölçümü (PVR) ile AÜS fonksiyonları açısından değerlendirilmiştir. AÜS disfonksiyonu olan hastalar cerrahi öncesi uygun yaklaşımlar ile tedavi edilmiştir (konservatif yaklaşımlar, antikolinerjik ilaçlar, alfa bloker ilaçlar, biofeedback). Cerrahi sonrası tüm olgulara postoperatif 6. ayda kontrol işeme sistoüretrografisi çekilmiştir. Reflüsü düzelenler grup 1, reflüsü devam edenler grup 2 olarak ayrılmıştır. İki grup arasında AÜS değerlendirme parametreleri karşılaştırılmıştır. BULGULAR: Toplam 195 çocuktan kriterlere uygun olan 81 çocuk (113 renal ünite) çalışmaya dahil edildi. Çocukların ortalama tanı yaşı 7.95 ± 3.05 yıldı. Hastaların 48 ‘inde unilateral ve 33’ünde bilateral VUR saptandı. 38 üreterde grade 1 (%33,6), 39 üreterde grade 2 (34,5) ve 36 üreterde grade 3 (%31,9) bulundu. Tüm grupta başarı oranı %82,3 (93/113 renal ünit), unilateralde %83,3 (40/48 renal ünit) ve bilaterallerde % 81,5’di (53/56 renal ünit). İki grup arasında cinsiyet, ateşli İYE, kabızlık, VUR derecesi ve DMSA bulguları arasında istatistiksel olarak fark saptanmamıştır (Tablo 1). İki grup arasında, ortalama tanı yaşı, gündüz işeme sıklığı, ortalama Qmax değeri, yaşa göre beklenen mesane hacminin saptanan mesane kapasitesine oranı, PVR ve IBSS değerleri istatistiksel olarak benzerdi (Tablo 2). SONUÇ: Subüreterik enjeksiyonun VUR rezolüsyonu başarısına göre her iki grupta AÜS fonksiyonları benzerdir. VUR’lu çocuklarda AÜS disfonksiyonu, cerrahi öncesi AÜS disfonksiyon değerlendirilmesi ve tedavisinin yapılması sonrasında subüreterik enjeksiyonun başarısı etkileyen bir faktör olarak bulunmamıştır.