Publication: Bracket position differences in digital indirect bonding vs manual indirect bonding technique
Abstract
Dijital ve manuel indirekt braketleme tekniklerinde braket pozisyonlandırma farklıllıklarının değerlendirilmesi Öğrencinin Adı, Soyadı : Frantzeska Karkazi Danışmanın Adı, Soyadı : Dr. Öğr. Üyesi Ece Abuhan Programın Adı: Ortodonti (İngilizce) Tezli Yüksek Lisans Amaç: Bu çalışmanın amacı fasiyal eksen noktasına göre braket yerleşimi sırasında dijital ve manuel indirekt braketleme teknikleri arasındaki farkın karşılaştırılmasıdır. Gereç ve Yöntem: Bu randomize çalışmada 36 ağız içi model üç grup altında incelenmiştir. Her bir modele toplam 10 adet braket (kesici, kanin ve premolar dişler) yerleştirilmiştir. Kontrol grubu için braketler otomatik olarak Ortho Analyzer yazılımı tarafından, dijital grupta braketler aynı yazılım yardımıyla kullanıcı tarafından, manuel grupta ise braketler alçı modeller üzerine kullanıcı tarafından yerleştirilmiştir. Modeller dijital ortamda üç boyutlu çakıştırılarak kontrol grubu modelleri ile karşılaştırılmıştır (3D slicer). Lineer ve açısal ölçümlerin istatistiksel analizinde eşleştirilmiş örneklem için Mann Whitney U testi, ve hata frekansını belirlemek için Ki-kare testi kullanılmıştır. P ≤ 0,05 istatistiksel olarak anlamlı kabul edilmiştir. Bulgular: İki teknik arasında kesici dişlerde 4 değişkende (vertikal, devrilme, tork ve rotasyon), kanin dişlerde 2 değişkende (horizontal ve tork) istatistiksel olarak anlamlı farklılıklar saptanmıştır. Dijital grupta 4 parametrenin, manuel grupta ise 11 parametrenin kabul edilebilir hata aralığını aştığı saptanmıştır. Sonuç: Dijital indirekt braketleme ile daha hassas bir braket yerleşimi sağlanabilmektedir. Tüm diş gruplarında ve kullanılan tekniklerde horizontal eksen yerleşim doğruluğu yüksek bulunmuştur. Dijital braket yerleşiminde hata frekansı daha düşüktür.
Bracket position differences in digital indirect bonding vs manual indirect bonding technique Student Name, Surname: Frantzeska Karkazi Supervisor Name: Asst. Prof. Dr. Ece Abuhan Program Name: Orthodontics (English) Master's with Thesis Aim: The aim of this study is to compare the difference in bracket position between the digital and the manual impromptu bracket placement according to the Facial Axis (FA) point. Material and Methods: This randomized study was conducted using 36 casts divided into three groups. A total of 10 brackets were placed in each cast (incisors, canines and premolars). In the control group, brackets were placed by using automatically by the software (Ortho Analyser). In the digital group, brackets were placed impromptu in the same software. In the manual group, brackets were placed on the plaster models. Models were digitally superimposed and compared with the control models (3D slicer). The linear and angular measurements were analysed with Mann Whitney Utest for paired samples. Chi-square tests to determine the frequency of errors. P ≤ 0,05 was considered statistically significant. Results: Between the two techniques, there were statistically significant differences in 4 variables (vertical, tipping, torque, and rotation) in incisors; 2 variables (vertical and toque) in canines. 4 parameters in the digital group exceeded the range of acceptable error, while 11 parameters in the manual indirect bonding group did. Conclusion: A more precise bracket placement can be achieved with digital indirect bonding. The horizontal axis was found to be accurate in all tooth groups and techniques used. Digital bracket placement showed a decreased error frequency.
Bracket position differences in digital indirect bonding vs manual indirect bonding technique Student Name, Surname: Frantzeska Karkazi Supervisor Name: Asst. Prof. Dr. Ece Abuhan Program Name: Orthodontics (English) Master's with Thesis Aim: The aim of this study is to compare the difference in bracket position between the digital and the manual impromptu bracket placement according to the Facial Axis (FA) point. Material and Methods: This randomized study was conducted using 36 casts divided into three groups. A total of 10 brackets were placed in each cast (incisors, canines and premolars). In the control group, brackets were placed by using automatically by the software (Ortho Analyser). In the digital group, brackets were placed impromptu in the same software. In the manual group, brackets were placed on the plaster models. Models were digitally superimposed and compared with the control models (3D slicer). The linear and angular measurements were analysed with Mann Whitney Utest for paired samples. Chi-square tests to determine the frequency of errors. P ≤ 0,05 was considered statistically significant. Results: Between the two techniques, there were statistically significant differences in 4 variables (vertical, tipping, torque, and rotation) in incisors; 2 variables (vertical and toque) in canines. 4 parameters in the digital group exceeded the range of acceptable error, while 11 parameters in the manual indirect bonding group did. Conclusion: A more precise bracket placement can be achieved with digital indirect bonding. The horizontal axis was found to be accurate in all tooth groups and techniques used. Digital bracket placement showed a decreased error frequency.