Publication: The rise and fall of japan’s developmental institutions
Abstract
THE RISE AND FALL OF JAPAN'S DEVELOPMENTAL INSTITUTIONS ABSTRACT In this dissertation, the rise and fall of Japan's developmental institutions are analyzed. The main thesis is that Japan's developmental ideology and developmental institutions of the post-war years have strongly fostered the miraculous industrial achievements of Japan. The established hegemonic world system and its institutions, as well as domestic structures, have also supported Japan's system to achieve its main targets. With the radical chances in the external political and economic environment surrounding by the late 1970s, the institutions and the ideology of the old system have started to lose their relevance. In explaining the under-achievements of the system, the role of the established interest-seeking coalitions among politicians, bureaucrats, and big business should be given special reference. Japan's developmental institutions of the post-war period were based on production priorities aiming to achieve fast growth, and in turn to generate sufficient employment and income. It was believed that this target could be achieved through maximum foreign trade performance of the industrial structure. Therefore, Japan's industrial institutions and policies have been increasingly characterized by higher savings, investments, and exports. In order to create the domestic winners and champions in the world league, particularly in the strategically chosen sectors, domestic markets were sheltered from foreign competition and the organization of economic activity was left to the guidance, control and discretion of the triple compromise between bureaucrats, big-business, and politicians. Considering the recent situation, it is getting clearer that it has turned out to be against the interest of the whole society. The system has been increasingly hindered due to its lack of transparency, accountability to the people, and isolation from foreign competition in order to maximize the gains of producers. Although the need for structural transformations at the systemic level have become evident, particularly after the burst of the bubble economy in the early 1990s, such demands, however, have been strongly resisted by the beneficiaries of the existing system. Two other important reasons for the slow pace of reforms are, first, the existence of potential uncertainties surrounding the coming changes, and therefore Japan still is in the process of trial and error. Second, because of the strong belief in the existing system that has proved its competence and strength in overcoming bottlenecks of the earlier crisis and brought Japan the number one status. Although the author of this dissertation expects that Japan's system will converge to the Western style market economies, at least to a certain degree, under the existing fears and hopes, however, it is not possible to make a long term reliable prediction for the future discourse of the system.
Bu çalışmada Japon sanayileşmesini mümkün kılan kurumsal yapıların yükseliş ve çöküşleri ele alınmaktadır. Çalışmada savunulan tez, Japon başarısının mimarı olan kalkınmacı modelin şimdi bizatihi problemin kaynağı haline geldiği şeklinde özetlenebilir. Japon kalkınmacılık ideolojisi ve bu ideolojiye uygun kurumlar sayesinde Japonya, 1970'li yılların sonuna kadar hızlı bir iktisadi büyüme, istihdam ve gelir performansı göstermiştir. Sanayileşme sürecinde önde gidenleri yakalama şeklindeki belirgin bir hedefin olduğu, bu hedefin yakalanması için içerideki kurumsal yapılar kadar uluslararası sistemin de elverişli olduğu bir süreçte, kalkınmacı model hedeflerini elde edebilmiştir. Üretim öncelikli iktisadi ve toplumsal örgütlenmenin başarılı olabilmesi için sistem mümkün olduğu ölçüde dış rekabetten yalıtılmış, sistemin geleceği de neredeyse büyük sermaye-bürokrasi-siyasetçi arasında kurulan mutabakata dayananmıştır. Bu şekliyle sistem sadece dış rekabetten değil, aynı zamanda içeride şeffaflıktan, halkın denetim ve iştirakinden yalıtılmıştır. Sözkonusu mutabakatın zaman içerisinde sistemi denetleyenlerin kendi aralarında kurmuş oldukları çıkar birlikteliğine dönüştüğü anlaşılmaktadır. 1970'li yılların sonu itibariyle, Japon sistemini mümkün kilan iç ve özellikle de dış değişkenlerin geçerliliğini kaybetmesine rağmen, sistemi denetleyenlerin bu değişimi algılayamadığı ve/ veya buna direndiği anlaşılmaktadır. Bu direnişin arkasında kurulu ahbap-çavuş ilişkilerinin etkili olduğu bilinmektedir. Belki bundan daha önemlisi ise şudur: Japonya artık diğer gelişmiş ülkeler ile olan gelişmişlik farkını kapattığından artık kolayca taklid edilebilecek öncü örnekler kalmamış, Japonya için artık bir deneme-yanılma süreci başlamıştır. Bu nedenle değişimin Japon kalkınmacılığının öncülleri açısından getireceği belirsizliklerden çekinilmesinin payı çok büyüktür. Son olarak da, geçmiş sistemin başarının yarattığı illüzyon nedeniyle, önceki dönemlerdeki krizlerin aşılmasında rüştünü ispat etmiş modele olan güven devam etmekte, bu modelin artık geçerliliğini kaybettiğinin anlaşılması için de yaşanan krizin biraz daha derinleşmesi gerekmektedir. Sonuç olarak bir yandan kriz sürerken bir yandan da ilgili reformlar yapılmaktadır. Bu sürecin sonunda Japon sisteminin saf piyasa modelinin savunucularının beklediği gibi Batı'lı piyasa mıodellerine tam bir yakınsama ya mı, yoksa kapitalizmin yine Japonya'nın kendine has bir yorumuna mı götürecegi konusu mevcut belirsizlik ortamında tahmin edilmesi güç bir sorundur. Yazarın kişisel beklentisi ise Japon sistemin belirgin bir yakınsama sürecinin akıntısına kapılduğı şeklindedir.
Bu çalışmada Japon sanayileşmesini mümkün kılan kurumsal yapıların yükseliş ve çöküşleri ele alınmaktadır. Çalışmada savunulan tez, Japon başarısının mimarı olan kalkınmacı modelin şimdi bizatihi problemin kaynağı haline geldiği şeklinde özetlenebilir. Japon kalkınmacılık ideolojisi ve bu ideolojiye uygun kurumlar sayesinde Japonya, 1970'li yılların sonuna kadar hızlı bir iktisadi büyüme, istihdam ve gelir performansı göstermiştir. Sanayileşme sürecinde önde gidenleri yakalama şeklindeki belirgin bir hedefin olduğu, bu hedefin yakalanması için içerideki kurumsal yapılar kadar uluslararası sistemin de elverişli olduğu bir süreçte, kalkınmacı model hedeflerini elde edebilmiştir. Üretim öncelikli iktisadi ve toplumsal örgütlenmenin başarılı olabilmesi için sistem mümkün olduğu ölçüde dış rekabetten yalıtılmış, sistemin geleceği de neredeyse büyük sermaye-bürokrasi-siyasetçi arasında kurulan mutabakata dayananmıştır. Bu şekliyle sistem sadece dış rekabetten değil, aynı zamanda içeride şeffaflıktan, halkın denetim ve iştirakinden yalıtılmıştır. Sözkonusu mutabakatın zaman içerisinde sistemi denetleyenlerin kendi aralarında kurmuş oldukları çıkar birlikteliğine dönüştüğü anlaşılmaktadır. 1970'li yılların sonu itibariyle, Japon sistemini mümkün kilan iç ve özellikle de dış değişkenlerin geçerliliğini kaybetmesine rağmen, sistemi denetleyenlerin bu değişimi algılayamadığı ve/ veya buna direndiği anlaşılmaktadır. Bu direnişin arkasında kurulu ahbap-çavuş ilişkilerinin etkili olduğu bilinmektedir. Belki bundan daha önemlisi ise şudur: Japonya artık diğer gelişmiş ülkeler ile olan gelişmişlik farkını kapattığından artık kolayca taklid edilebilecek öncü örnekler kalmamış, Japonya için artık bir deneme-yanılma süreci başlamıştır. Bu nedenle değişimin Japon kalkınmacılığının öncülleri açısından getireceği belirsizliklerden çekinilmesinin payı çok büyüktür. Son olarak da, geçmiş sistemin başarının yarattığı illüzyon nedeniyle, önceki dönemlerdeki krizlerin aşılmasında rüştünü ispat etmiş modele olan güven devam etmekte, bu modelin artık geçerliliğini kaybettiğinin anlaşılması için de yaşanan krizin biraz daha derinleşmesi gerekmektedir. Sonuç olarak bir yandan kriz sürerken bir yandan da ilgili reformlar yapılmaktadır. Bu sürecin sonunda Japon sisteminin saf piyasa modelinin savunucularının beklediği gibi Batı'lı piyasa mıodellerine tam bir yakınsama ya mı, yoksa kapitalizmin yine Japonya'nın kendine has bir yorumuna mı götürecegi konusu mevcut belirsizlik ortamında tahmin edilmesi güç bir sorundur. Yazarın kişisel beklentisi ise Japon sistemin belirgin bir yakınsama sürecinin akıntısına kapılduğı şeklindedir.