İlyas Nihani'nin Minhacü'l Abidin tercümesi: inceleme ve metin

Abstract

Minhâcü’l-Âbidin Gazzâlî’nin son eseridir. Müellif, eser içerisinde ibâdetlerin insanlar üzerinde oluşturacağı ahlâki ve manevi kazançlar ile birlikte bunların cennete nasıl ulaştıracağına dair yol ve yöntemleri ele almıştır. Eserde ele alınan konuların tamamı, kişinin ibâdetlere olan yaklaşımı ve bunun neticesinde elde edeceği kazançlar ile ilgilidir. Gazzâlî bu eserini, okuyanların kolaylıkla anlayabileceği bir üslupla kaleme almış ve herkes için anlaşılır bir eser yazdığını ifade etmiştir. Bu eser Osmanlı döneminde Nihânî tarafından Türkçe’ye tercüme edilmiş gerek kendi dönemi gerekse sonrasında büyük ilgi görerek pekçok kez istinsah edilmiştir. Bu çalışmada müellif ve mütercimin hayatı üzerinde kısaca durarak eser ve tercümeleri hakkında bilgi verilmiş, İlyas Nihânî tarafından yapılan tercüme metninin latin harfleri ile transkripsyonu yapılmıştır.

Minhāj al-`Ābidīn is Gazzālī's last work. In this work, Gazzālī deals with the moral and spiritual gains that worship will bring about in people, together with the paths and methods on how to ultimately reach paradise. The topics discussed in this work are all related to both the attitude one should adopt towards worship and to the gains that this attitude will bring at the end. Gazzālī penned this work in a way that its readers could grasp it without exerting themselves, and he himself mentions that he wrote a perspicuous work. This work was translated into Ottoman Turkish by Nihānī during the Ottoman era. After this period, this translation became rather popular and several different copies of the work can be found in libraries. This thesis will analyze the work entitled Minhāj al-`Ābidīn, it will reflect on the work's association with Gazzālī, it will also touch on the author and translator, and at the same time, it will have brought to light the text which was translated by Ilyas Nihānī by transcribing it here into Latin.