Güvenlikleştirme Perspektifinden 11 Eylül SonrasıABD-Suudi Arabistan Askeri İlişkileri

Abstract

Bu çalışma, 11 Eylül sonrasında Amerika Birleşik Devletleri ve Suudi Arabistanarasındaki askeri ilişkileri analiz ederek, Washington yönetiminin bu ilişkileri nasılmeşrulaştırdığını ele almaktadır. Özellikle Soğuk Savaş döneminden itibaren artarakdevam eden ikili askeri ilişkileri, El-Kaide tarafından gerçekleştirilen 11 Eylül terörsaldırıları sonrasında Amerikan Kongresi’ne ve toplumuna kabul ettirmek Washingtonyönetimi için oldukça zor olmuştur. Zira Amerikan toplumu saldırıların yanı sıra, ABDve Suudi Arabistan arasındaki yönetim biçimi ile sosyo-kültürel özelliklerdeki derinfarklılıklar sebebiyle Riyad yönetimi ile sürdürülen askeri ittifakı sıkça eleştirmiştir.Dolayısıyla ABD’nin bu ilişkileri meşru bir zeminde açıklaması gerek kamuoyu gerekseKongre desteğini alabilmesi açısından elzemdir. Çalışma boyunca, Washingtonyönetiminin inşa ettiği tehdit söylemleri ve ikna süreçleri Kopenhag Okulu’nungüvenlikleştirme teorisi bağlamında ele alınmıştır. 11 Eylül sonrasındaki askeri ilişkiler,George W. Bush ve Barack Obama dönemleri olmak üzere iki dönem altında analizedilmiş olup, her iki dönemde kurgulanan güvenlikleştirme çabaları askeri söylemlerve anlaşmalar üzerinden incelenmiştir. Başkan G.W. Bush döneminde “terör tehdidi”söylemi ile Ortadoğu bölgesine askeri harekâtlar düzenlenmiş, Suudi Arabistanyönetimi bu operasyonların çoğunda askeri müttefik olarak yer almıştır. Amerikankamuoyundan bu müttefikliğe gösterilen olumsuz tepkiler ise Başkan Bush ve ekibitarafından başarılı bir şekilde inşa edilen terör tehdidi söylemleri ile çoğunlukla etkisizhale getirilmiştir. Bu dönemde Afganistan işgali başarılı güvenlikleştirmeler arasında yeralmasına rağmen, Irak işgaline dair kurulan tehdit söylemlerinde ancak kısmi başarıdansöz edilebilir. Başkan Obama dönemine gelindiğinde ise Suudi Arabistan ile olan askeriilişkiler yoğunluğunu korumuş ancak Amerikan kamuoyuna tehdit söylemlerinin kabulettirilmesi süreci oldukça zorlu geçmiştir. Başkan Obama, ‘Arkadan Liderlik’ politikasınave bunun gereği terör örgütlerine karşı mücadelede ve ‘askeri müdahalede bulunmama’konusunda destek almıştır. Ancak bu politikaları izlerken Suudi Arabistan’la müttefikliğisürdürmesi özellikle 11 Eylül saldırılarını gerçekleştirenler arasında Suudi kökenlilerin olması, Riyad yönetiminin El Kaide’yi finanse etmekle suçlanması gibi sebeplerle pekçok defa sorgulanmıştır. Buna karşılık, gerek Başkan G.W. Bush gerekse Başkan Obamayönetimlerince, ABD’ye karşı “varoluşsal tehditler”sebebiyle bir güvenlik açığı olduğusöylemleri inşa edilmiş ve Suudi Arabistan ile var olan askeri birlikteliğin zorunluluğu buçerçevede vurgulanmıştır. Çalışmada, ABD ve Suudi Arabistan arasındaki tüm farklılıklarave 11 Eylül saldırılarının doğurduğu gergin ortama rağmen iki ülke arasındaki askeriilişkilerin destek bularak sürdüğü sonucuna ulaşılmıştır. Siyasi yönetimlerce inşa edilentehdit söylemleri Amerikan kamuoyu ve Kongresi’nce çoğunlukla kabul görmüş; Riyadyönetimiyle askeri ilişkiler önceki yıllara kıyasla 11 Eylül sonrasında artarak devametmiştir.

This study analyzes the military relations between the United States and Saudi Arabia after 9/11 and how Washington has legitimized these relations. After 9/11, the Washington administration faced difficulties in getting approval from the American Congress and society for the bilateral military relations that had been growing since the Cold War period. The American society frequently criticized the military alliance with the Riyadh administration not only because of the vastly differing socio-cultural characteristics of the two countries but also because of their contrasting regimes. Therefore, it was essential for the US government to explain these relations on a legitimate basis in order to get support from both the public and the Congress. In this study, the ‘threat discourse’ and the ‘persuasion process’, constructed by the Washington administration during two different presidential eras, George W. Bush and Barack Obama, are analyzed under the framework of the Copenhagen School’s Securitization Theory. The securitization efforts in both erasare examined through military discourses and agreements. During President G.W. Bush’s era, military operations were conducted in the Middle East within the framework of a “threat of terrorism” discourse and the Saudi administration took part in most of these operations as a military ally. The negative reactions to this alliance from the American public had been largely neutralized by the “threat of terrorism” discourse that was successfully constructed by President Bush and his team. Although the occupation of Afghanistan during this period was one of the successful securitizations, the threat discourse constructed during the occupation of Iraq was only partly successful. Military relations with Saudi Arabia continued to be close during President Obama’s era. On the other hand, imposing threat discourses to the American society was more difficult than before. President Obama got support for his ’Leading From Behind’ policy that included fighting against terrorist organization without “military intervention.” However, during both periods the United States’ alliance with Saudi Arabia was questioned many times because of the Saudi Citizens found among the 9/11 terrorists and the accusations that Saudi Arabia was financing al-Qaeda. As a response, both President G.W. Bush and President B. Obama’s governments constructed a discourse focusing on the existence of a security gap because of existential threats against the United States and they emphasized the necessity of military co-existence with Saudi Arabia under this framework. The study concludes that despite the differences between the US and Saudi Arabia and the tense situation caused by the attacks of 9/11, military relations between the two countries continued to receive support. Threats constructed by political leaders and administrations were widely accepted by the American public and Congress, and military relations wi