TEFECİLİK SUÇU (TCK.m.241)

Abstract

Tefecilik, Türk Ceza Kanununun 241 inci maddesinde düzenlenmiştir. Bu suç tipinde, kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para vermek yaptırıma bağlanmıştır. Kişiler, kredi ve finans kuruluşlarından, gereksinimleri için kredi alabilirler ve bu krediler için belirli oranlarda faiz de yüklenebilirler. Ancak bilindiği üzere, kredi ve finans kuruluşları, kamu otoritelerinin gözetimi ve denetimi altında faaliyet göstermekte olup, ekonomik sistemin verileri ve serbest piyasa koşullarının dinamikleri içerisinde, kişilere yahut kuruluşlara finans sağlarlar. Bu surette kişilere kazanç elde etmek maksadıyla kredi (para) vermek meşrudur. Ancak kayıt dışı olarak, hiç bir denetime tabi olmaksızın ve faiz miktarının ekonomik göstergelere göre değil, verenin gücü-alanın zor durumuna göre belirlendiği bir borç/kredi ilişkisinin varlığı kabul edilemez. Denetimsiz ve kayıt dışı olarak kişiler arasındaki bu tarz ilişkilerin, ekonomik kamu düzeni üzerindeki olumsuz tesirleri yadsınamaz. Böylece tefecilik suçuna ilişkin hüküm ile korunan hukuksal değeri, toplumsal ekonomik düzen ile birlikte açıklayabiliriz. Yasamızda bu suç tipine yer verilmesi yerinde olmakla birlikte, hükmün yetersiz ve kanunilik ilkesi yönünden bazı problemleri içerdiğini ifade etmeliyiz. Çalışmamızda suç tipini tüm yönleriyle ele alacak ve nasıl bir yasal düzenleme ile bu tarz fiillerle etkin mücadele edilebileceğini aktarmaya çalışacağız.

The crime of usury is regulated by the 241st article of the Turkish Criminal Code. This off ense punishes the act of lending money to someone else in order to gain prof it. Persons may draw in a loan f rom f inancial institutions f or their requirements and interest rates f or these loans can be loaded in specif ic proportions. As it is known, credit and f inancial institutions, operates under the supervision of the public authorities and provide f inance within the dynamics of economic system data and f ree market conditions to people or organizations. It is legitimate to award a loan (or lend money) to persons in these conditions. However, a debtor-creditor relationship cannot be accepted if the amount of interest is based on the strength of the issuer and the diff icult situation of the loan holder without being subj ect to any control, instead of being based on economic indicators. The negative eff ects on the economic public order of this kind of uncontrolled and inf ormal relationships cannot be denied. Thus, the legal value protected by the terms of the crime of usury can be def ined as the social economic order. Although the f act of giving place to this off ense in our law is appropriate, we have to denote that the provision is inadequate and that it contains some of the problems in terms of the principle of legality. In our study, we will try to explain this type of crime with all aspects and with which legal arrangements such acts can be combated eff ectively.