İnteraktif TV ve film sistemleri ile olay örgüsünde izleyicinin rolü

Abstract

Anlatım geleneğindeki derin köklerine karşın interaktivite yeni medyanın yükselişi ile birlikte yeni popülerlik kazanmaya başlamıştır. Ancak hali hazırda var olan teori ve sistemlerinimiz meseleyi en klasik ve en basit formu ile incelemektedir. Anlatının kendisi elbette anlatıcı ve izleyici arasında bir iletişim olarak düşünülebilir. Ancak bu iletişim geleneksel olarak son derece tek yönlü bir olgudur. İnteraktivitenin amacı bu kısıtlamaları ortadan kaldırarak anlatımı çift taraflı bir iletişim haline getirmektir. İnteraktivitenin hedefi izleyicide temsil, dönüşüm ve immersiyon oluşturup, izleyiciyi anlatının oluşturulması ve hikayenin yazılmasına yazarın kendisi ile birlikte ortak etmektir. Elbette konu interaktivite olduğunda yapının kaybedilmesi her zaman bir kaygıdır. Bu nedenle anlatıcı izleyicinin olası tercihlerini önceden tahmin edebilmeli ve anlatıyı bu bilgiye göre şekillendirebilmelidir. Bu araştırma üç ayrı interaktif sinema olarak adlandırılabilecek üç ayrı interaktif anlatı eseri üzerinde yapılmıştır. Her bir eser yüzer kişilik homojen bir odak grup tarafından deneyimlenmiş ve bu odak gruptan her izleyicinin her bir seçimi tek tek kaydedilmiştir. Amaç hali hazırdaki interaktif anlatı sistemlerinin çalışıp çalışmadığını bulmaktır. Sonuçlar açıkça göstermektedir ki izleyicinin kararları hali hazırda var olan değer yargıları ve sosyal kısıtlamalardan etkilenmektedir. Buna ilaveten özdeşleşme herhangi bir başka medyumdan çok daha kuvvetli gerçekleşmektedir. Son olarak hali hazırdaki sistemlerin kısıtlı yapısı seçimleri izleyici yerine yapabilmektedir. Yapısal Anlatı, Motivasyon Teorisi, İnteraktif Sinema, Etkileşim, Olay Örgüsü

Despite its deep roots in the tradition of storytelling interactivity is just gaining popularity due to the recent rise of new media. Yet our existing theories and systems around storytelling are all about the topic in its simplest, most classic form. Even though the narrative itself can be seen as a communication between the artist and the audience that communication is traditionally a rather one sided affair. Interactivity aims to remove this limitation turning the telling into a two sided communication. The aim of interactivity is to achieve the feeling of agency, transformation and immersion in the audience and thereby enabling the audience to influence the narrative becoming a partner to the artist in writing the story. Loss of structure is always a concern when interactivity is involved. As such the artists or the writer should be able to anticipate the choices made by the audience and form the narrative based on this information. This research was done on three different works of interactive narrative fiction which could be considered as interactive cinema. Each work was played by a homogenous focus group of one hundred people and each and every decision was recorded. The intention is finding out if the current systems of interactive storytelling work or not. The results clearly show how the decisions of the audience are influenced by their existing values and sociological limitations as well as their own motivations when faced with a choice. In addition to that immersion effects cause the audience to identify with the protagonists more substantially than any other medium. In addition the limitations of existing systems often make the choices for the audience, rendering interactivity irrelevant. Structural Narratology, Motivation Theory, Interactive Cinema, Interactivity, Plot Structure