Secâvendî ile hebtî'nin vakf ihtilafları (vakf-ı lâzım, vakf-ı lâ yecûz ve kıf durakları örneği)

Abstract

Kur'an-ı Kerîm nazil olduğundan bu yana onun lafız ve manası muhafaza edilmeye çalışılmıştır. Buna bağlı olarak tilavet edilirken ayetlerin manasını doğru yansıtmak ve yanlış anlaşılmalara engel olmak sahih tilavetin en önemli şartlarından kabul edilmiştir. Bu şartın yerine getirilmesinde tilavet esnasında uygun yerde vakfedilmesi büyük önem taşımaktadır. Bu konuda ilk dönemlerden itibaren birçok alim çalışmalar yapmıştır. Okuma sırasında kolaylık sağlamak amacıyla Mushaflara konulan vakf işaretlerinde bu çalışmalardan bazıları esas kabul edilmiştir. Secâvendî ve Hebtî'nin vakfları Mushaf basımında esas alınan vakf sistemlerindendir. Bu çalışmada bu iki alimin vakf sistemleri incelenmeye ve vakflarında kabul ettikleri temel kaideler belirlenmeye çalışılmıştır. Bu tespitler iki alimin ihtilaf ettikleri vakflar üzerinden yapılmıştır. Secâvendî ile Hebtî'nin ihtilafları; Secâvendî'nin vakf-ı lâzım, vakfın câiz olmadığını belirttiği vakf-ı memnu ve kıf (قف) durakları olmak üzere üç başlık altında incelenmiştir.

Since the Quran was revealed, its wording and meaning have been tried to be preserved. Therefore, reflecting the meaning of the verses correctly while reciting, and preventing the misunderstandings are accepted as the most important conditions of the Quran's correct recitation. In order to meet these conditions it is very important to pause at the proper place during the recitation. Many scholars have been studying on this subject since the early periods. Some of these studies are regarded as a basis of the pause signs which are put into Mushafs so as to make recitation easier. The pauses of Secâvendî and Hebtî are among the pause systems that are taken as the basis in Mus'haf printing. In this study, the pause systems of these two scholars are examined and the basic rules they accepted in their pauses are tried to be determined. These determinations are made on the pauses with which these scholars were not reconciled. Conflicts between Secâvendî and Hebtî are analyzed under these three titles: Secâvendî's necessary pause, illicit pause in which pause is accepted as inappropriate, and kıf (قف) pauses.