Bireysel iş hukukunda özel istihdam büroları

Abstract

II. Dünya Savaşı sonrasında artan işsizliğin sebebi olarak istihdamın olmaması gösterilmiş ve işsizliğin en aza indirgenmesi için neoliberal politikalar tarafından esnek istihdam biçimleri önerilmiştir. Aracılık faaliyeti önceleri devlet tekelinde iken bazı eleştiriler sonucunda devlet tekelinden çıkartılmıştır. Ülkemizde de ILO ve AB Direktifi doğrultusunda ilk defa 4857 Sayılı İş Kanunu m.90 düzenlemesi ile özel istihdam bürolarının kamu istihdam kurumları ile birlikte faaliyet gösterebileceği düzenlenmiştir. Özel istihdam bürolarının geçici iş ilişkisi faaliyeti ise uzunca süreler yasal dayanaktan yoksun kalmış ve bürolar, insan kaynakları ve danışmanlık şirketleri olarak faaliyetlerine devam etmişlerdir. Nihayetinde 06.05.2016 tarihinde kabul edilen 6715 Sayılı Kanun’un 1. maddesi ile 4857 Sayılı İş Kanunu’nun 7. maddesi değiştirilmiş ve meslek edinilmiş geçici iş ilişkisi, yasal dayanağına kavuşmuştur. Yasal düzenlemelerle özel istihdam bürolarının aracılık faaliyeti izin, geçici iş ilişkisi faaliyeti ise yetki şartına bağlanmıştır. Büroların izin ve yetki alması ayrı ayrı teminat şartına bağlanmış ve böylece geçici iş ilişkisinde gerçek işveren olan özel istihdam bürolarının işçilerinin güvence altına alınması sağlanmaya çalışılmıştır. Özel istihdam bürolarının spesifik şekilde işlenmesinin önemi, çalışma sistemlerinin değişmesi, salgın hastalıkların baş göstermesi gibi nedenlerle çalışma hayatında esnek istihdam yöntemlerinin yoğun bir uygulama kazanmasından kaynaklanmaktadır. Bu bağlamda özel istihdam bürolarının odak noktasına alındığı bir çalışma hazırlanmıştır. Tezimizde özel istihdam büroları bir bütün halinde tarihsel gelişimi, çeşitleri, bürolara ilişkin hukuki düzenlemeler, büroların kuruluşu ve işleyişi, yükümlülük ve sorumlulukları ile nihayetinde faaliyetlerinin sona ermesi şeklinde incelenmiştir.

The lack of employment as the reason for increasing unemployment after World War II was shown and flexible forms of employment were proposed by neoliberal policies in order to minimize unemployment. While the mediator activity was first in the state monopoly, it was removed from the state monopoly as a result of some criticism. In line with the ILO and EU Directive in our country, it has been regulated that private employment offices can operate together with public employment institutions with the regulation of Article 90 No. 4857. The temporary employment relationship activity of private employment offices has been deprived of legal basis for a long time and continued their activities as offices, human resources and consultancy companies. Ultimately, Article 1 of the Law No. 6715 adopted on 06.05.2016 and Article 7 of the Labor Law no. With the legal regulations, the intermediary activity of private employment offices and the temporary employment relationship activity are attributed to the requirement of authority. The permission and authority of the offices was bound to the requirement of collateral separately and thus, the workers of the private employment offices in the temporary employment relationship have been ensured. The importance of specific processing of private employment offices, the change of working systems, and the emergence of epidemics are due to the intensive application of flexible employment methods in working life. In this context, a study in which private employment offices were taken to the focal point was prepared. In our thesis, private employment offices are examined as historical development, types, legal regulations related to offices, establishment and functioning of offices, obligations and responsibilities and finally the end of their activities.