Toplumsal değişim sürecinde korku sineması

Abstract

Batı'da yaşanan sanayii devrimi toplumsal yaşamı bambaşka bir görünüme sokmuştur. İnsanlar arasındaki ilişkiler tarihte görülmemiş bir şekilde yeni bir boyut kazanmıştır. İnsanların sorunları değişmiş eski yaşamın sakinliği ve kişiye sağladığı güvenli ortam artık kaybolmuştur. Bu ortamda yaşayan bireylerin sorunları, sanayii devrimini yaşamamış bireylerden farklı olacaktır. Bu toplumun sanatı da farklı bir şeyler anlatacaktır. Gelişim ve değişim içinde olan Batı dünyası yeni sorunlarla karşılaşırken psikoloji ve sosyolojiye olan ihtiyaç doğmuştur. Anlatılan kişinin iç dünyasıdır. Sanat ve yeni bilim dalları insanı ele almaktadır. Bu gelişmeleri yaşamayan toplumlarda insan sorunu belirmemiştir. Bu nedenle de insanı inceleyen sanat da doğmamıştır. Buradan hareketle sinemamızın insanı ele almadığı varsayımına doğru gidebiliriz. Çıkış noktası iki kültür arasındaki farklardır. Türk toplumu geleneksel-sözlü kültürü uzun yıllar sürdürmüş, kapalı küçük bir dünya kurmuştur. Bu dünyada belli hikayeler bulunmaktadır; bunlar halkın zayıf noktalarına denk gelmektedirler. Bu tezde işte bu dünya anlatılmaya çalışılmıştır. Geleneksel görsel sanatlarımızdan yola çıkılarak, sinemamızla (Yeşilçam dönemiyle) bağlantılar kurulmuştur. Karagöz, Ortaoyunu, kukla, masal, halk hikayeleri ile sinemamızın kimi benzerlikleri görülmektedir. Bu çalışmada, Yeşilçam sinemasının sahip olduğu anlatı yapısının sözü geçen kaynaklarda bulunduğu ileri sürülmektedir. Bu iddiadan sonra dönem dönem Türk Sineması incelenerek genel bir anlatım incelemesi yapılmıştır. Bundan başka sinemamızın etkilendiği diğer kaynaklar da incelenmiştir. Sonuç olarak görülmüştür ki yabancı kaynaklar da, sahip olunan kültüre göre ele alınmış ve yerlileştirilmiştir. Tüm yabancı etkiler Türkçeleştirilmiştir. Anlatı yapımız melodram ağırlıklıdır. Yerli ve yabancı kaynaklar bu eğilime göre sinemamızca ele alınıp işlenmiştir.

ABSTARCT Depiction structure and Origin of Turkish Cinema Industrial revolution that took place in West, has given the social life a completely different appearance. The relationship between people has gained a brand-new dimension, which was never seen before in history. The problems of the people have changed and the calmness and secure environment that the previous life provided has gone completely. The problems of the individuals living in such an environment will be different from the ones that have not lived the industrial revolution. And the art of this society will tell different things. While the Western was going through a change and development, the need for psychology and sociology generated. What is related is the inner world of the person. Art and new disciplines tell about the human beings. No human problem was seen in the societies that didn't live those developments. Thus, the art that examines the human beings didn't emerge. Given this fact, we can move towards the theory that our cinema doesn't tell about our people. The starting point is the differences between the two cultures. Turkish society prevailed the traditional-oral culture for a long time and built a small and closed world. Certain tales exist in this world; this tales address the weak points of the people. In this thesis, I attempt to narrate this world. Moving from the traditional visual arts of ours, I made connections with our cinema (Yeşilçam period). Some similarities can be recognized between our cinema and Karagöz, ortaoyunu, puppet show, and folk tales. In this study, it is suggested that the depiction structure of Yeşilçam exists in the aforementioned sources. After this claim, Turkish cinema is examined period by period and a general depiction examination was performed. Moreover, other sources that impacted our cinema were also evaluated. Finally, it was seen that foreign sources also were taken according to the current culture and was made native. All foreign impacts were made Turkish. Our depiction structure is mainly based on melodrama. Native and foreign sources are taken according to this tendency and processed.