8- 15 yaş grubu çocuklarda din eğitimi uygulamaları ve neticeleri

Abstract

TEZ ÖZETİ 8-15 Yaş grubu çocuklarına yönelik ailede gözlenen din eğitimi uygulamaları ve bu uygulamaların neticelerini araştırma problemi olarak ele aldığımız çalışmamızda anket tekniği kullanılmış; 883 öğrenci, 192 veli ve 26 öğretmene ulaşılmıştır. Araştırmamızda elde edilen neticelere göre teklifler sunulmuştur. Elde ettiğimiz sonuçlar şu şekilde özetlenebilir: Ailelerin çocuklarına yönelik ilgileri yetersiz seviyededir. Özel okul velileri arasında baskıcı aile tiplemesi daha yoğundur. Çocuğu ailenin bir bireyi olarak algılama, ona aile içi kararlarda söz hakkı tanıma oranı yine sığ kalmıştır. Aileler çocukları ile dini konuları konuşmakta ancak bu sonuç ilerleyen yaşla birlikte azalım göstermektedir. Çocuklar dini konulara yoğun ilgi ve alaka duymakta ancak ilerleyen yaşlarda dini pratiklerden uzaklaşmaktadır.Kızlar dini motifleri hayata geçirme hususunda erkeklerden daha başarılıdır. Çocuklarda Allah tasavvurunun oluşumunda, Allah'ın cezalandırıcı vasfı af vasfından daha yoğun kullanılmıştır. Mevcut Allah tasavvuru, çocukların dini pratiklere meyletmesine sebeb olmaktadır. Çocuklar Peygamber Efendimizi tanımak istemekte, O'na sevgi ve ilgi duymaktadırlar. Çocuklar Ahiret'e iman konusunu kavramak için gerekli zihinsel hazıroluşa sahip görünmektedir. Ahiret inancı, çocukların iyilikte bulunma ve kötülükten kaçınma fiilleri üzerinde etkilidir. Dua, çocukların hayatlarında yer verdiği dini pratiklerin başında gelmektedir. Ailelerin bu konuda model oluşturma oranları düşük görülmüştür. Artan yaşla bu fiilden de uzaklaşma söz konusudur. Din eğitiminin bir sistem halinde çocuğun hayatına yansımasına ilişkin veriler yeterli düzeyde olumluluk taşımamaktadır. Çocuklar dini mekan ve ortamlara iştirak isteği duymakta ancak bu istek olumlu düzeyde yerine getirilmemektedir. Veliler ibadet eğitiminde karşılıklı konuşma metodunu; din eğitiminde takdir etme metodunu cezalandırma metoduna tercih etmişlerdir. Aillerin geneli din eğitimine 7. yaşta başlamaktadır. Oyun ve eğlence ortamından yeteri kadar istifade etmemektedirler. Öğretmenlerimiz güzel ahlak kazandırmayı din eğitiminin hedefi olarak görürken aileleri sağlıklı din eğitimi verme hususunda başarılı görmemektedir. Bu sonuçlar ışığında ailelerin din eğitimi kapsamında bilinçli hale gelmeleri için teklifler sunulmuştur.

OF THESIS The questionnaire technique has been used in our study concerning the research of religious education applications observed in the families for their children of age group 8 - 15 and the results of these applications; thus 883 students, 192 guardians and 26 teachers have been questioned. The results obtained can be summarized as such : Families' concern for their children is not enough. Among the guardians of private schools, reppressive family type is more common. The rate of perception of the child as a member of the family and granting him the right of speech is low. The families talk with their children about religious matters but this practice decreases with aging. The children have great interest in religious matters but they abstain from religious practices when they get older. Girls are more successful than boys in applying religious motives to their lifes. In the formation of the idea of God in children, the punitive quality of God is more stressed than His forgiving quality. This current idea of God causes children to acquire an inclination to religious practices. Children want to know about our Prophet and love Him as well as interested in Him. It seems that children have enough mental maturance to comprehend the subject of faith in the other world. Faith in other world forces them to make good deeds and abstain from bad ones. Praying is the most important religious practice in children's lifes. The rate of motivation in families to be a model to their children in this respect is low. Again this practice decreases with aging. Data about the reflection of religious education onto the children's lifes are not positive enough. Although children want to participate in religious circles and atmosphere, this need is not satisfied enough. The guardians of the children prefer the method of speaking face to face in prayer education and the method of appreciation in religious education rather than punishment method. In general families start their children's religious education at the age of 7. These children do not play games or entertain themselves satisfactorily. For our teachers the aim of religious education is to give a good morality to the child. They believe that families are not successful in giving a healthy religious education. In the light of these results, some propositions are presented with the aim of making families more conscious about religious education.