Üriner inkontinanslı olgularda bire bir ve grup şeklinde verilen video konferans telerehabilitasyon yönteminin etkinliği

Abstract

Amaç: Bu çalışmanın amacı, üriner inkontinansı olan kadınlarda iki farklı video konferans telerehabilitasyon yöntemini inkontinansa bağlı parametreler açısından karşılaştırmak ve bir uygulamanın diğerinden daha etkili olup olmadığını belirlemektir. Gereç ve Yöntem: Bu araştırma, iki kollu, paralel grup, randomize kontrollü bir çalışma olarak üriner inkontinans tanısı alan 50 katılımcı ile gerçekleştirildi. Stres veya mikst tip üriner inkontinansı olan kadınlara 8 hafta boyunca haftalık video konferans telerehabilitasyon seansları ile bire bir veya grup video konferans eğitimi verildi. Araştırmayı 32 katılımcı tamamladı. Katılımcılar başlangıç, 4. hafta ve 8. haftada PERFECT şeması, yüzeyel elektromiyografi, Uluslararası İnkontinans Sorgulama Kısa Formu, Ürogenital Sıkıntı Envanteri-6, İnkontinans Etki Sorgulaması-7, OAB-V8 Aşırı Aktif Mesane Değerlendirme Formu, Broome Pelvik Taban Kas Egzersizi Öz-etkililiği ölçeği ve 3 günlük işeme günlüğü kullanılarak değerlendirildi. Intent-to-treat analiz yapıldı. Bire bir ve grup video konferans eğitiminin etkilerini belirlemek için 'zaman' ve 'grup' faktörleriyle lineer karma model analizi kullanıldı. Bulgular: Gruplar arasında 'PERFECT şeması kuvvet (P)' ve 'gece idrara çıkma sıklığı' parametreleri dışında istatistiksel fark bulunmadı (p> 0,05). Grup video konferans eğitimi lehine P ve gece idrara çıkma sıklığı parametrelerinde anlamlı iyileşmeler saptandı (p<0,05). Başlangıçtan 8. haftaya kadar, P değeri için etki boyutunun küçük olduğu bulundu. Sonuç: İnkontinansla ilişkili parametrelerin çoğunda, iki yöntemin hiçbirinin bir diğerine üstünlüğü saptanmadı. İnkontinans eğitim programlarında süre, personel iş yükü ve uygulanabilirlik açısından grup video konferans eğitim yöntemi tercih edilebilir.

Objective: The aim of this study is to compare two different video conferencing telerehabilitation methods on incontinence-related parameters in women with urinary incontinence to determine if one application is more effective than the other. Material and Methods: This research was carried out as a two-arm, parallel-group, randomized controlled trial with 50 participants diagnosed with urinary incontinence. Individual or group video conferencing training was given to women with stress or mixed urinary incontinence with weekly video conferencing telerehabilitation sessions for 8 weeks. 32 participants completed the study. Participants were assessed using the PERFECT scheme, surface electromyography, the International Consultation Incontinence Questionnaire-Short Form, the Urogenital Distress Inventory-6, the Incontinence Impact Questionnaire-7, the OAB-V8 Overactive Bladder Questionnaire, the Broome Pelvic Floor Muscle Self-efficacy Scale and a 3-day bladder diary at baseline, week 4 and week 8. An intention-to-treat analysis was performed. Linear mixed model analysis with the factors 'time' and 'group' was used to determine the effects of individual and group video conferencing training. Results: No statistical difference was found between the groups except for 'power(P) of the PERFECT scheme' and 'nocturnal urination frequency' parameters (p>0.05). Significant improvements were found in P and nocturnal urination frequency parameters in favor of group video conferencing training (p<0.05). From baseline to week 8, the effect size for P value was found to be small. Conclusion: For most incontinence-related parameters, neither method was superior to the other. In terms of time, staff workload and applicability, the group video conferencing training method may be preferred in incontinence training programs.