Minhâcü'l-fukarâ'nın Kaynakları Üzerine Bir Değerlendirme

Abstract

İsmâil Rusûhî Ankaravî, eserleriyle Osmanlı dönemi tasavvuf literatüründe yer edinmiş seçkin bir müelliftir. Onun eserleri tasavvufî mirasın anlaşılması ve aktarılmasına katkı yapmış, diğer İslâmî ilimler ekseninde tartışılagelen konuları belli bir metot çerçevesinde ele alan içerikleriyle de ayrıcalık kazanmıştır. Mesnevî şerhi dolayısıyla kalıcı etki bıraktığı görülen Ankaravî, Minhâcü'lfukarâ'da tarikat kültürüne ait unsurların düşünce ve uygulama açısından nasıl değerlendirilebileceği üzerinde durarak farklı bir metot ortaya koymayı amaçlamıştır. Bu eserinde Ankaravî, Mevlevîlik özelindeki kabulleri ve uygulamaları tasavvuf tarihindeki diğer örnekleriyle ilişkilendiren bir üslup benimsemiştir. Makalede Minhâcü'l-fukarâ'da nasıl bir kaynak alanından hareket edildiği ve ne tür sonuçlara ulaşılmak istendiği incelenmiş olup tasavvuf literatürü açısından eserin niteliği yorumlanmaya çalışılmıştır.

Isma'il Rusuhi Ankarawi was an author who gained a place in Sufi literature of the Ottoman period by his multi-faceted works. His books contributed to the understanding and transmission of Sufi heritage and obtained a privileged place through their contents that deal with the prevalent scholarly issues of the Islamic sciences by a certain method. Ankarawi who left permanent influences by his commentary on Mathnawi aimed to introduce a different method in his Minhaj al-Fuqara by examining how to evaluate the elements of Sufi culture from an intellectual and practical perspective. In this book, he adopted a mode of speech that relates the acceptances and practices specific to Mawlawi order to other examples in Sufi history. In this article, we examined Minhaj al-Fuqara from the aspects of on which kinds of sources it was based and to which results it aims to reach and tried to interpret the characteristics of the book from the aspect of Sufi literature