İslam eğitimcilerinden bazılarına göre çocukta oyun ve oyuncak

Abstract

Günümüzde, bir çocuğun bedensel ve ruhsal yönden sağlıklı gelişimi ve eğitimi için oyunun uyku ve beslenme kadar önemli bir ihtiyaç olduğu kabul edilmektedir. Oyun, çocuğun fizik gelişimini, hareket gelişimini, dil, zihin, sosyal ve duygusal gelişimlerini sağlar. Çocuk oyun oynarken koşar, sıçrar, zıplar, tırmanır, bütün vücut kaslarını çalıştırır, el becerilerini sağlayan oyunlarla, parmak ve el kasları güçlenir. Oynarken düşünür, planlar ve üretir. Bedeni kadar zekasıda çalışır ve zihin gelişimine yönelik birçok kavramıda oyunla öğrenir. Ayrıca oyun, çocuğun kişilik gelişimini, sosyal ve duygusal gelişimini hızlandırır. Çocuk için oyun bir zaman geçirme yöntemi değil, kişilik özelliklerinin pekişdiği, öğrenimini kamçılayan, özdeşleşme olanağı bulan çocuğun hayata hazırlık için yaptığı etkinliklerdir. Oyunun ve oyuncağın insanın tarihi kadar eski olduğu ve çocuklar için önemi dikkate alınırsa, eğitimcilerin bu konudaki bilgilerinin ve deneyimlerinin ne kadar gerekli olduğu daha iyi anlaşılacaktır. Bu amaçla yapılan bu çalışmada İslâm eğitimcilerinden bazılarının da bu konudaki düşüncelerine yer verilmiştir. Hemen hemen hepsi benzer ifadeler kullandıkları için bazılarının görüşlerine değinilmekle yetinilmiştir. Bölümler halinde hazırladığımız çalışmanın birinci bölümünde, oyun ve oyuncağın tanımı, tarihçesi, oyun kuramları ve bazı İslâm eğitimcilerinin bu konuyla ilgili görüşlerine değinildi. İkinci bölümde oyunun eğitimde ve okul öncesi eğitimde yeri, çocuk için oyunun önemi ve çocuğun gelişimine oyunun etkileri incelendi. Üçüncü bölümde ise oyuncağın eğitsel değeri, iyi oyuncak nedir ve yaşlara göre oyuncak seçimi gibi konular üzerinde duruldu. Dördüncü bölümde oyun evreleri, oyunu etkileyen faktörler, dikkat süresinin önemi, anne-baba, çocuk ve oyun ilişkisi anlatılmaya çalışıldı. Beşinci bölüm ise oyunun sünnetteki yeri ve oyun çeşitlerinin neler olduğuna ayrıldı. İ