İmidazolin-2 reseptörlerinin rolünün in vivo morfin bağımlılığı modelinde araştırılması

Abstract

Amaç: Bu çalışma son yıllarda tanımlanan imidazolin (I) reseptörlerinin özellikle I2 alt tipine seçici olarak bağlanan maddelerden yararlanarak söz konusu reseptörlerin morfin bağımlılığındaki etkisini araştırmak üzere planlanmıştır. Yöntem: I2 reseptörlerinin agonisti olan 2-BFI ve antagonisti olan BU224 in vivo bağımlılık modellerinde kullanılmıştır. İn vivo bağımlılık Sprague-Dawley sıçanlara ciltaltı morfin peleti (toplam 150 mg) yerleştirilerek oluşturulmuştur. İmplantasyondan 72 saat sonra intraperitoneal (i.p.) olarak 2-BFI (3, 5 veya 10 mg/ kg) veya BU224 (3, 5 veya 10 mg/kg) uygulamasından 30 dakika sonra nalokson (2 mg/kg) enjekte edilerek değerlendirilmiştir. Nalokson uygulamasının hemen ardından sıçanlar 15 dakika boyunca gözlenerek sıçrama, ıslak köpek titremesi, karın germe, defekasyon, pitozis, diş gıcırdatma, diyare, tremor gibi morfin yoksunluğu belirtileri kaydedilmiştir. Bulgular: Hem 2-BFI hem de BU224 naloksonla yoksunluk sendromu oluşturmadan önce uygulandığında yoksunluk semptomlarını doza bağımlı bir biçimde baskılanmıştır. 2-BFI’nın en düşük dozu (3 mg/kg) sıçramada ve BU224’ün en düşük dozu (3 mg/kg) ıslak köpek titremesi ve kilo kaybında etkisiz bulunmuştur. Sonuç: Hem 2-BFI hem de BU224’ün yoksunluk semptomlarını baskıladığı gösterilmiştir. Bu çalışmanın sonuçları I sisteminin belki kısmen reseptörleri aracılığıyla belki de farklı mekanizmaları kullanarak morfin bağımlılığı ve/veya yoksunluğunda önemli rolü olduğunu düşündürmektedir.