Trent konsili (1545- 1563), Hıristiyan teolojisindeki yeri ve önemi

Abstract

Trent Konsili, Katolik Mezhebinin Protestan reformunun yaptığı dinî devrime XVI.yüzyıldan itibaren gelecek 400 yıl için verdiği cevap olmuştur. Eğer 1517 yılını Protestan reformunun başlangıcı kabul edersek 1540 (Cizvit tarikatının kuruluşu) ve 1545 (Trent Konsilinin başlaması) Katolik Reformunun (Counter-Reformation) başlangıcını temsil eder. Luther reform çağrısını yaptığı zaman, bütün Katolikler kiliselerini terkedip Protestan olmadılar, bazıları aksine yenilenme umuduyla kiliselerine daha sıkı bağlandılar. Papa III.Poul (1534-1549) kilisenin durumunu değerlendirmek için bir komisyon kurdu. Kilisenin reformunu konu alan bir rapor hazırlattı. Buna göre Papa ve kardinaller dünyevî şeylere çok meyletmişlerdi. 1545'te İtalya'nın kuzeyinde bulunan Trent şehrinde konsil toplanabildi. Birkaç oturum yapılabildi. Bu oturumalar tarihî seyri içerisinde sırayla 1545-1547, 1551-1552 ve 1562-1563'te gerçekleştirildi. Reform gündemde idi. Protestan Reformu'nun başlamasına neden olan endüljansların satılmasıydı. Konsil bunları satanları ortadan kaldırdı. Konsil, Protestanların inandığı gibi 2 değil 7 sakrament olduğunu kabul ediyor ve bunların kurtuluş için gerekli olduğunu ilan ediyordu. Konsilde protestanların komünyon ayini ile ilgili her türlü yorumunu kınandı ve reddedildi. Protestanların yerel dillerle ibadet edilmesi şeklindeki görüşünü reddeden konsil ibadetin ancak Latince yapılabileceğini şart kabul ediyordu. Konsil Kitab-ı Mukaddes'in sadece St.Jerome tarafından tercüme edilen Latince Vulgatein olacağını iddia etti. Bunun yanında kilisenin öğretilerinin haricinde hiç bir özel yorum kabul edilemezdi. Protestanların sadece Kitab-ı Mukaddes (Sola Scriptura) görüşlerinin tersine kilise tarafından korunmuş gelenekler de otoritenin kaynağı olmalıydı. Trent konsili Katolik Kilisesinin ihtiyacı olan Kontr-reformun bina edilmesinde başlangıç oldu. Kilisenin yapısı ve yapılanmasında değişiklik ve intizam getirdi. Doktrinel maddelerdeki tesbitler Katolik ve Protestanların arasında derin ve uzun sürecek bir uçurum koymuş oldu. Konsil, kilisenin dört asır boyunca bu esaslarla hareket edeceğini bildirmesine rağmen, kilisenin yapısında ve esaslarında 1960 yılında yapılan II.Vatikan Konsiline kadar bir değişiklik olmadı. II. Vatikan Konsiliyle Roma Katolik Kilisesi yeni bir döneme girmiş oldu.

Concil of Trent, the 19th general or ecumenical concil of the Roman catholic Church, held (1545-63) at Trent, Italy. The concil had atwofold aim: to state Catholic doctrine in view of the Protestant positions; and to institute the needed reformers within the Church of Rome itself. It achieved a high degree of success on both scores, and ranks as one of the most important concils in the history of catholicism. PERİODS OF COUNCİL First period (1545-63) sessions 1-10, under Paul III Second Period (1551-52) Sessions 11-16, under Julius III Third Period (1562-63) Sessions 17-25, under Pius IV DECREES AND REFORMS The Council of Trent issued 16 doctrinal decrees; the Catholic doctrine is stated positively in the chapters, as a rule, while rejected teachings are set forth in the corresponding Canons. The first three decrees treat of Scripture and unwritten traditions, original sin, and justification-all basic questions raised by the reformers. The last two in particular are detailed theological tracts, although the first was of basic import as an over-all statement of the catholic position. The next 10 decrees concern the 7 sacraments. The final three decrees treat of questions which loomed large in the opening days of the Reformation: the existence of purgatory; the cult of the saints, including the use of relics and images; and the value of indulgences. The reforms were widespread, but the most important were the establishment of seminaries for the education of priests. Abuses in regard to indulgences were condemned, and all superstitions practices were to be banished from the churches and the celebration of Mass. Special laws were stressed regarding convents and monasteries, the conferring of dioceses and benefices, and the handling of ecclesiastical property. Each of these met some obvious abuse of the pre-Trent era. FURTHER RECOMMENDATİONS Included a revision of the breviary and the missal; the writing of a catechism along the lines of the council's decrees; the formulation of an index of forbidden books; and a revision of the official Latin translation of the Bible by St. Jerome. The decrees were confirmed on 26 Jan., 1564, by Pius IV in the Bull Benedictus Deus, and were accepted by Catholic countries, by some with reservations.