Publication: Monetising culture : Insights from the soft power strategies of Japan and South Korea
Abstract
Bu tez, Japonya ve Güney Kore tarafından kullanılan yumuşak güç stratejilerinin karşılaştırmalı bir incelemesini sunarak, “Cool Japan” ve “Hallyu” (Kore Dalgası) girişimlerinin temelinde yatan sistematik ve hükümet odaklı çabaları vurgulamaktadır. Hükümetlerin, yalnızca ulusal imajlarını iyileştirmek için değil, aynı zamanda artan turizm gelirleri ve kültürel ürünlerin ihracatı yoluyla sürdürülebilir ekonomik faydalar sağlamak için kültürel politika ve yumuşak güç stratejileri kasıtlı olarak oluşturabileceğini varsayarak, “kültürün metalaştırılması” adıyla yeni bir kavram sunmaktadır. Araştırma, ulusal kimliğin bir ülkenin küresel imajı ve ürünlerinin pazarlanabilirliği üzerindeki etkisini değerlendirmek için literatürdeki dikkate değer kavramlardan biri olan “kültürel koku” olgusunu kullanmaktadır. Tez, her iki hükümetin de kapsamlı bir literatür incelemesi, politika analizi ve vaka çalışmaları yoluyla yumuşak gücü nasıl kurumsallaştırdığını analiz ederken, aynı zamanda kamu-özel sektör ortaklığının rolünü ve bu projelerin ekonomik sonuçlarını da incelemektedir. Tez metodolojik olarak ülkeler arasındaki kritik farkları (özellikle Güney Kore’nin merkezi, ihracat odaklı medya politikası ile Japonya’nın daha adem-i merkeziyetçi ve iç odaklı stratejisinin karşılaştırılması) göz önünde bulundurur ve bunların yumuşak güç etkinliği ve gelir üretimi üzerindeki etkilerini tartışmaktadır. Bu tez, gelecekteki çalışmalarda birçok ülkeye uygulanabilecek yeni bir analitik paradigma sağlayarak yumuşak güç hakkındaki mevcut literatürü geliştirmeyi amaçlamaktadır. Japonya ve Güney Kore’nin çabalarının hükümetlerin kültürel varlıkları küresel etki ve ekonomik fayda araçlarına nasıl stratejik olarak dönüştürebileceğini gösterdiğini iddia etmektedir. Tezden elde edilen sonuçlar, kültürün sistematik bir şekilde uluslararası yayılması yoluyla yumuşak güç yeteneklerini kurmayı veya artırmayı amaçlayan diğer ülkelerdeki politika yapıcılar için pragmatik içgörüler sunmaktadır.
This thesis provides a comparative examination of the soft power strategies employed by Japan and South Korea, emphasizing the systematic and government-driven efforts underpinning the “Cool Japan” and “Hallyu” (Korean Wave) initiatives. It presents the novel concept of “monetising culture”, positing that governments can intentionally craft cultural policy and soft power strategies to not only improve national image but also to yield sustained economic benefits—especially via increased tourism revenues and the international export of cultural products. The research also utilizes the notable concept of “cultural odour” to evaluate the influence of national identity inherent in cultural exports on their global attractiveness and marketability. The thesis analyses how both governments have institutionalized soft power through a comprehensive literature review, policy analysis, and case studies, while also examining the role of public-private partnership and the economic results of these projects. It delineates critical distinctions in methodology—specifically, South Korea’s centralized, export-driven media policy in contrast to Japan’s more decentralized and domestically oriented strategy—and assesses their ramifications for soft power effectiveness and revenue generation. This study seeks to enhance the existing literature on soft power by providing a fresh analytical paradigm that can be applied to many countries in future studies. It contends that Japan and South Korea illustrate how governments may strategically convert cultural assets into instruments of global influence and economic benefits. The results offer pragmatic insights for policymakers in other nations aiming to establish or augment their soft power capabilities via the methodical cultivation and international dissemination of culture.
This thesis provides a comparative examination of the soft power strategies employed by Japan and South Korea, emphasizing the systematic and government-driven efforts underpinning the “Cool Japan” and “Hallyu” (Korean Wave) initiatives. It presents the novel concept of “monetising culture”, positing that governments can intentionally craft cultural policy and soft power strategies to not only improve national image but also to yield sustained economic benefits—especially via increased tourism revenues and the international export of cultural products. The research also utilizes the notable concept of “cultural odour” to evaluate the influence of national identity inherent in cultural exports on their global attractiveness and marketability. The thesis analyses how both governments have institutionalized soft power through a comprehensive literature review, policy analysis, and case studies, while also examining the role of public-private partnership and the economic results of these projects. It delineates critical distinctions in methodology—specifically, South Korea’s centralized, export-driven media policy in contrast to Japan’s more decentralized and domestically oriented strategy—and assesses their ramifications for soft power effectiveness and revenue generation. This study seeks to enhance the existing literature on soft power by providing a fresh analytical paradigm that can be applied to many countries in future studies. It contends that Japan and South Korea illustrate how governments may strategically convert cultural assets into instruments of global influence and economic benefits. The results offer pragmatic insights for policymakers in other nations aiming to establish or augment their soft power capabilities via the methodical cultivation and international dissemination of culture.