Mecra ve hedef kitle değişiminin halkla ilişkiler uygulamalarına yansımaları ve mesleği icra edenlere etkisi

Abstract

Bu çalışmada, halkla ilişkiler uygulamalarının dijitalleşme sonrasındaki değişiminin incelenmesi amaçlamdığı için hızlı bir değişim sürecinde olan meslek uygulamalarının temeli, mesleğin kendisi ele alınmıştır. Bu yüzden 3 bölümden oluşan literatür taramasında, halka ilişkiler mesleği ve halkla ilişkiler mesleğinin nitelikleri incelenmiştir. Dijitalleşme ve halkla ilişkiler düzeninin incelendiği ikinci bölümde ise, hedef kitle değişimini ve yeni medya kavramlarıyla şekillenen halkla ilişkiler uygulamaları bu bölümün temelini oluşturmaktadır. 3. bölümde ise nitel araştırma yöntemlerinden derinlemesine görüşmeler, İzmir’de halkla ilişkiler eğitimi veren beş farklı üniversiteden beş üniversite akademisyeni ve beş farklı halkla ilişkiler ajansı çalışanı ile gerçekleştirilmiştir. Bu çalışmada, bulgular betimsel analiz ile değerlendirilmiştir. Bu araştırma ile, dijitalleşmeden bağımsız düşünülemeyen halkla ilişkiler uygulamalarında ve eğitiminde yenilikleri takip etmenin, gelişmelere adapta olmanın önemi bir kez daha vurgulanmıştır. Halkla ilişkiler eğitimcilerinin, eğitim esnasında uygulayıcıların, uygulama esnasında karşılaştıkları zorlukları, bu süreçte aldıkları aksiyonları ve çözümleri ortaya koyarak, halkla ilişkiler çalışanlarına ve gelecekteki halkla ilişkiler meslektaşlarına yönelik çıkarımlarda bulunulmuştur. Gelecekte bu tezin hem akademisyenler hem mesleği icra eden ve edecek öğrenciler açısından durum analizi yapmayı sağlayacak, yol gösterici ve faydalı nitelikte bir eser olarak literatüre katkı sağlaması temennisiyle…

In this study, since it is not aimed to examine the change of public relations practices after digitalization, the basis of professional practices that are in a rapid change process, the profession itself is discussed. Therefore, in the literature review consisting of 3 parts, the public relations profession and the qualifications of the public relations profession were examined. In the second part, which examines the digitalization and public relations order, the public relations practices shaped by the target audience change and new media concepts form the basis of this part. In the third part, in-depth interviews, one of the qualitative research methods, were carried out with five university academicians who provide public relations education in Izmir and five different public relations agency employees. In this study, the findings were evaluated with descriptive analysis. With this research, the importance of following innovations and adapting to developments in public relations practices and education, which cannot be considered independently of digitalization, has been emphasized once again. Inferences were made for public relations workers and future public relations colleagues by revealing the difficulties that public relations educators, practitioners faced during the training, the actions and solutions they took in this process. With the hope that in the future, this thesis will contribute to the literature as a guiding and useful work that will provide a situation analysis for both academicians and students who will practice the profession.