Başlangıç sondalama derinliği ile mekanik periodontal tedavi sonrası rezidüel cep oranı arasındaki ilişki

Abstract

Amaç: Bu çalışmanın amacı, kronik periodontitisli (KP) hastalarda başlangıç sondalama derinliği (BSD) ile mekanik periodontal tedavi (MPT) uygulandıktan sonra rezidüel kalan cep oranı arasındaki ilişkiyi araştırmaktır. Yöntem: Onbir KP’li hastanın BSD 4-9 mm olan (her ikisi de dahil) 1102 adet periodontal cep bölgesi diş kök sayısına (tek/çok) ve BSD’ye göre gruplandırıldı. Hastalara ağız hijyeni eğitimi, diş ve kök yüzeyi temizliği ve kök yüzeyi düzleştirmesi işlemlerini içeren MPT bir hafta arayla 2 seans uygulandı. MPT öncesinde ve 8 hafta sonrasında plak indeksi, gingival indeks, sondalama derinliği (SD), klinik ataşman seviyesi ve sondalamada kanama (SK) klinik parametreleri kaydedildi. MPT sonrası SD≥5 mm ve SK (+) olan bölgeler rezidüel cep bölgesi kabul edildi. Bulgular: Çalışmada MPT sonrası tek köklü dişlerde saptanan cep bölgelerinin %10.89’u, çok köklü dişlerde saptanan cep bölgelerinin %26.59’u rezidüel cep olarak kaldı. Ayrıca BSD ile rezidüel cep olarak kalma oranı arasında pozitif yönlü bir ilişkinin varlığı saptandı (p<0.001). Sonuç: Bu çalışmanın sınırları dahilinde bulgularımız, uygulanan tedavinin KP’li hastalarda klinik periodontal parametreleri iyileştirdiğini ve bu hastalarda BSD arttıkça rezidüel cep oranının da arttığını ve çok köklü dişlerde rezidüel cep olarak kalma ihtimalinin yüksek olduğunu göstermektedir.