Publication: Sıçanlarda bası yarası oluşumuna bağlı olarak gelişen oksidan hasarın belirlenmesi ve bu hasara karşı bazı ilaçların koruyucu etkileri
Abstract
Bu çalışmada İ/ R neden olduğu bası ülserinin ciltte ve uzak dokularda neden olduğu oksidan hasarın meydana getirdiği yapısal ve fonksiyonel değişiklikleri histolojik ve biyokimyasal olarak değerlendirmek, melatonin ve b-glukan uygulamalarının bu değişiklikler üzerine etkilerini incelemek amaçlanmıştır. Bu amaçla Wistar albino türü sıçanların sırt derilerine yerleştirilen çelik plaka ve mıknatıs ile iskemi periyodu başlatıldı. Mıknatıslar dönüşümsel olarak kaldırılıp tekrar yerleştirilerek deriler 12 saatlik dönemde 5 İ/ R siklüsü ve sonra 12 saat iskemiye maruz bırakıldı. Bu işlem 3 gün süreyle tekrar edildi. Günde iki kez; taşıyıcı, melatonin (sistemik veya lokal), b-glukan (sistemik veya lokal) uygulamaları yapıldı. Deney sonunda hayvanlar dekapite edilerek kan ve doku örnekleri alındı. Doku örneklerinde MDA, GSH tayinleri ve MPO aktivitesi ile kollajen düzeyleri ölçüldü. Dokular ışık mikroskobu altında incelendi. Böbrek ve karaciğer fonksiyonlarını değerlendirmek için BUN, serum kreatinin, ALT ve AST tayinleri yapıldı. Ayrıca serumda LDH düzeylerine bakıldı. Bası ülseri grubuna ait MDA ve MPO aktivitelerindeki anlamlı yükselme ve glutatyon düzeylerinde meydana gelen azalma ilaç uygulanan gruplarda anlamlı olarak engellenmiştir. Kreatinin, ALT, AST, LDH, BUN ve kollajen düzeyleri de bası ülseri grubunda anlamlı olarak artmakta, tedavi gruplarında ise bu artış anlamlı şekilde engellenmektedir. Histolojik değerlendirmelerde bası ülseri grubunda epidermiste yoğun kayıp, dermal yapılarda aşırı bozulma gözlenmiş, ilaç uygulanan gruplarda ise doku hasarının azaldığı görülmüştür.Lokal melatonin veya b-glukan uygulaması antioksidan savunmayı güçlendirerek oksidan hasarı önlemiş ve özellikle deri dokusunda bası ülseri oluşumunu inhibe etmiştir. Sistemik ilaç uygulaması ise özellikle viseral dokularda hasarı azaltmış ve serum enzim düzeylerinden anlaşıldığı üzere karaciğer, böbrek gibi dokuların fonksiyonlarında koruma sağlamıştır. Bu bilgilerin ışığı altında sistemik/ lokal melatonin veya b-glukan uygulamalarının bası ülseri oluşumunda ve buna bağlı yaygın hasar gelişiminin inhibisyonunda etkili olacağı düşünülmektedir. INVESTİGATİON OF THE OXİDATİF DAMAGE OF THE SKİN AND REMOTE TİSSUES OF THE RAT İNDUCED BY DECUBİTUS ULCERS OF THE SKİN AND THE PROTECTİVE EFFECTS OF TREATMENT WİTH MELATONİN AND b-GLUCAN AGAİNST THİS DAMAGE
Decubitus ulcers (DU) cause morphological and functional alterations in the skin and visceral organs, and this damage is accepted to be induced by I/ R. In this study, we aimed to determine the role of oxidative damage in DU, and the beneficial effects of treatment with melatonin or ß-glucan. Experiments were carried on Wistar albino rats. DUs were induced by applying magnets over steel plates that were implanted under the skin, to compress the skin, and cause ischemia. Within the first 12 h, rats were subjected to 5 cycles of I/ R, followed by 12h ischemia. The same protocol was repeated for 3 days. In treatment groups, melatonin or ß-glucan ointments were applied locally on skin or drugs were administered systemically. At the end of the experiments blood and tissue samples were taken to determine biochemical parameters and for histologic evaluation. Local treatment with melatonin or ß-glucan inhibited the increase in MDA and MPO levels and the decrease in GSH in the skin induced by DU but was less efficient in preventing the damage in visceral organs. However, systemic treatment with either drug prevented the damage in the visceral organs efficiently. Significant increase in creatinin, BUN, ALT, AST, LDH and collagen levels in DU group were again prevented by treatment with melatonin or ß-glucan. The light microscopic examination exhibited significant degenerative changes in dermis and epidermis in the DU group. Tissue injury was decresed especially in the locally treated group. Findings of the present study indicate that treatment with melatonin or ß-glucan prevents tissue injury by increasing the oxidative defence capacity, suggesting that local and/ or sysytemic melatonin or ß-glucan application may prove beneficial in treatment of pressure sores.
Decubitus ulcers (DU) cause morphological and functional alterations in the skin and visceral organs, and this damage is accepted to be induced by I/ R. In this study, we aimed to determine the role of oxidative damage in DU, and the beneficial effects of treatment with melatonin or ß-glucan. Experiments were carried on Wistar albino rats. DUs were induced by applying magnets over steel plates that were implanted under the skin, to compress the skin, and cause ischemia. Within the first 12 h, rats were subjected to 5 cycles of I/ R, followed by 12h ischemia. The same protocol was repeated for 3 days. In treatment groups, melatonin or ß-glucan ointments were applied locally on skin or drugs were administered systemically. At the end of the experiments blood and tissue samples were taken to determine biochemical parameters and for histologic evaluation. Local treatment with melatonin or ß-glucan inhibited the increase in MDA and MPO levels and the decrease in GSH in the skin induced by DU but was less efficient in preventing the damage in visceral organs. However, systemic treatment with either drug prevented the damage in the visceral organs efficiently. Significant increase in creatinin, BUN, ALT, AST, LDH and collagen levels in DU group were again prevented by treatment with melatonin or ß-glucan. The light microscopic examination exhibited significant degenerative changes in dermis and epidermis in the DU group. Tissue injury was decresed especially in the locally treated group. Findings of the present study indicate that treatment with melatonin or ß-glucan prevents tissue injury by increasing the oxidative defence capacity, suggesting that local and/ or sysytemic melatonin or ß-glucan application may prove beneficial in treatment of pressure sores.