Sekiz haftalık iki farklı eş zamanlı antrenman programının sporcu performansı ve fizyolojik parametreler üzerine etkisinin incelenmesi

Abstract

Amaç: Araştırmada sekiz haftalık yüksek şiddetli aralıklı antrenman (HIIT) ve yüksek şiddetli aralıklı fonksiyonel antrenman (HIFT) ile kuvvet antrenmanı (K) içeren iki farklı eş zamanlı antrenman modelinin fizyolojik parametreler (kan laktat konsantrasyonu (LA), kalp atım hızı (KAH) ve borg skalası (AZD)), sporcu performansı (maksimal kuvvet, patlayıcı kuvvet, Yo-Yo aerobik dayanıklılık, 20 m sprint) ve biyokimyasal çıktılar üzerine etkisi incelendi. Gereç ve Yöntem: Araştırmaya, toplamda 21 orta düzeyde aktif genç futbolcu katıldı. Katılımcılar yedişer kişilik gruplardan oluştu (Kontrol, K+HIFT, K+HIIT). Tüm katılımcılara sekiz haftalık antrenman öncesi ve sonrası testler uygulandı. Tüm katılımcılar testler öncesi bir haftalık adaptasyon çalışmalarına tabi tutuldular. Araştırmada kullanılan testler; vücut kompozisyonu ölçümleri, biyokimyasal kan ve idrar analizleri, Yo-Yo aerobik dayanıklılık ölçümleri (VO2maks), sprint testi (20 m), maksimal kuvvet (1TM) ve patlayıcı kuvvet (CMJ) ölçümlerinden oluştu. Kontrol grubu geleneksel antrenman süreçlerine devam ederken araştırma grupları iki farklı eş zaman antrenman modeli gerçekleştirdiler. Verilerin analizi, SPSS 24 yazılımı (SPSS Inc. Chicago, IL, USA) kullanılarak yapıldı. Katılımcıların deneme öncesi ve sonrası performans, fizyolojik ve biyokimyasal verilerinin incelenmesinde Karışık Desen ANOVA analizi kullanıldı. Çoklu karşılaştırmalar için Bonferroni düzeltmesi kullanıldı. Anlamlılık düzeyi p<0,05 olarak alındı. Bulgular: Erkek futbolcularda VO2maks, CMJ, 1TM bench press ile Yo-Yo testi sonrası toparlanma süreçlerindeki (KAH, LA, AZD) fizyolojik çıktılar ile sporcu performansını arttırmada kontrol grubuna göre (geleneksel antrenman) etkiliydi. Deneme sürecinde K+HIIT, K+HIFT ve kontrol gruplarındaki biyokimyasal değişimler arasında anlamlı farklılık yoktu. Sonuç: İki farklı eş zamanlı antrenman modelinin sporcu performansı ve fizyolojik çıktılar üzerine olumlu etkileri tespit edilirken biyokimyasal çıktılar üzerine anlamlı bir değişiklilik gözlenmedi.

Objective: The study investigated the impact of two concurrent training models, namely eight weeks of high intensity interval training (HIIT) and high intensity functional training (HIFT), along with strength training (ST), on various physiological parameters (blood lactate concentration (LA), heart rate (HR), and Borg scale (AZD)), athlete performance (maximal strength, explosive strength, Yo-Yo aerobic endurance, 20 m sprint), and biochemical outcomes. Materials and Methods: A total of 21 young soccer players who engaged in moderate physical activity participated in the study. The participants were categorized into three groups consisting of seven individuals each: the Control group, the K+HIFT group, and the K+HIIT group. All participants were tested before and after eight weeks of training. All participants underwent a one-week adaptation period before the tests. The study employed a battery of tests including body composition measures, biochemical analysis of blood and urine, Yo-Yo aerobic endurance measurements (VO2max), a 20-meter sprint test, 1-RM strength assessment, and explosive strength evaluation (CMJ). Data were analyzed using SPSS 24 software (SPSS Inc. Chicago, IL, USA). The performance, physiologic, and biochemical data of the subjects were analysed using a mixed design ANOVA analysis, both before and after the session. The Bonferroni correction was employed to account for multiple comparisons. Significance level was taken as p<0.05. Results: It was effective compared to the control group (traditional training) in increasing athletic performance with physiological outcomes in VO2max, CMJ, 1TM bench press and recovery processes (HR, LA, AZD) after Yo-Yo test in male soccer players. There was no significant difference between the biochemical changes in the K+HIIT, K+HIFT and control groups during the trial period. Conclusion: In summary, two different concurrent training models had positive effects on sports performance and physiological outcomes, but not on biochemical outcomes.