Hydro-hegemony and the Egyptian foreign policy : a comprehensive study on Egypt's Nile River strategy

Abstract

Nil Havzası’nın aşağı kıyıdaş ülkesi konumunda bulunan Mısır, havzadaki diğer ülkelerle karşılaştırıldığında, tarihsel süreçte Nil Nehri sularından en fazla yararlanan ülke olmuştur. Bu özellik, yeryüzündeki diğer nehir havzalarıyla karşılaştırıldığında istisnai durumlardan biri olsa da, 1929 ve 1959 Anlaşmaları, Mısır lehine statüko tesis ederek Mısır'ın daha fazla su kullanımının yasal boyutunu gerçekleştirmiştir. Mısır, havzada statükoyu değiştirmeyi amaçlayan herhangi bir hareketi ulusal güvenlik tehlikesi olarak gördüğünden dolayı; çeşitli stratejiler, taktikler ve zorlayıcı yöntemlerle statükoyu sürdürmek için mücadele etmiştir. Bu bağlamda, tez, Mısır Dış Politikasını oluşturan temel parametrelerden birinin Nil Nehri olduğunu göstermeyi amaçlamaktadır. Kavramsal çerçeve olarak, nehir havzası temelinde ortaya çıkan ve suyun çeşitli stratejilerle kontrol edildiğini öne süren hidro-hegemonya kullanılmıştır. Bunun yanı sıra, Mısır’ın Nil Havzasındaki statükoyu sürdürmek için kullandığı uyum üreten mekanizmalar ve stratejiler, taktikler ve zorlayıcı yöntemlerde çalışmada kavramsal olarak kullanılmıştır. Tez, statükonun devamı açısından Mısır’ın Nil Politikasında bir süreklilik olduğunu iddia etmektedir. Bu noktada, çalışma üç ana bölümden oluşmaktadır. Çalışmanın birinci bölümü hidro hegemonyanın temel kavramlarını ve Mısır Dış Politikasını statüko ve ulusal güvenlik bakımından açıklayarak kavramsal çerçeveyi oluşturmaktadır. Buna ek olarak, Mısır’ın hangi stretejileri taktikleri ve zorlayıcı yöntemleri kullanmış olduğunu belirleyebilmek için, ilgili literatürdeki stratejiler, taktikler ve zorlayıcı yöntemler tanımlanmıştır. Çalışmanın ikinci bölümü ise Mısır Dış Politikasının temel parametrelerini açıklamaktadır. Son olarak çalışmanın üçüncü bölümü, Nil Havzasında Mısır’ın hidro-hegemonyasını oluşan temel faktörleri açıklayarak, Mısır’ın havzadaki statükoyu sürdürebilmek için hangi stratejileri, taktikleri ve zorlayıcı yöntemleri kullandığı açıklanmaktadır.

Egypt as a downstream country has benefited from the Nile waters more than the other midstream and upstream countries in the Nile Basin. Although this is a reverse situation comparing the other basins in the world, 1929 and 1959 Agreements realized the legal aspects of Egypt’s more water utilization through establishing the status quo in favor of Egypt. Since Egypt has considered any attempt to change the status quo in the basin as the national security threat, it has struggled to protect the status quo through various strategies, tactics and coercive resources. In this regard, the main goal of this thesis is to demonstrate the Nile River as one of the fundamental determining parameters of Egyptian Foreign Policy. As a conceptual framework, the concept of hydro-hegemony, that is hegemony in the river basin achieved through several water resource control strategies, is deployed. Besides; compliance producing mechanisms and which strategies, tactics and coercive resources has Egypt used to preserve the status quo are deployed in the thesis as well. This thesis argues that there is continuity in the Foreign Policy of Egypt towards the River Nile in terms of maintenance of the status quo. In this point, the thesis composes of three main chapters. The first chapter draws the conceptual framework of the thesis by defining the basic concepts of the hydro-hegemony and the Egyptian Foreign Policy in terms of status quo and national security. In order to better determine which strategies, tactics and coercive resources Egypt has used, what are these tactics and coercive resources in the related literature will also be defined. The second chapter identifies the fundamental parameters of the Foreign Policy of Egypt. The third chapter explains the roots of the Egyptian Hydro-Hegemony in the Nile Basin and analyzes which strategies, tactics and coercive resources Egypt has utilized to sustain the status quo in the basin.