Antrenman sonrası uygulanan kuru daldırmanın kas oksijen doygunluğu ve fizyolojik toparlanma parametrelerine etkisi

Abstract

Amaç: Bu çalışmanın amacı, antrenman sonrası uygulanan kuru daldırmanın kas oksijen doygunluğu ve fizyolojik toparlanma parametrelerine etkisini incelemektir. Gereç ve Yöntem: Araştırmaya 14 aktif olarak lisanslı spor yapan milli sporcular, iki ayrı günde, iki ayrı toparlanma yönteminin denenmesi için çalışmaya katılmıştır. Sporcular, eğim koşu antrenmanı ve bu eğim koşu antrenmanın öncesinde ve sonrasında Wingate güç testi yaparak bir saatlik toparlanma durumuna geçmişlerdir. Toparlanmadan sonra toparlanma öncesi uygulanan test ve koşu protokolünü tekrarlayarak çalışmayı tamamlamıştırlar. Çalışmaya katılan sporcuların antrenmanlar arası toparlanması için, Kuru Daldırma yöntemi ve Sedyede Yatağı yöntemi kullanılmıştır. Sporcular belirlenen toparlanma yöntemini kullanmaları için en az 24 saat ara ile çalışmaya katılmıştır. Sporcuların, Wingate güç testi sırasında ürettikleri güç değerleri, koşu antrenmanı ve Wingate testi sırasında ölçülen kas içi oksijen doygunluğu ve kalp hızı değişkenliği ve ayrıca bir saatlik toparlanma durumunda kalp hızı değişkenliği değerleri istatistiksel karşılaştırma için kaydedilmiştir. Bulgular: Çalışmada uygulanan toparlanma yöntemlerinden önce yapılan Wingate güç testinde üretilen güç değerlerinin iki toparlanma yöntemi arasında anlamlı fark görülmemiştir (p>0,05). Fakat Toparlanma sonrası uygulanan Wingate güç testlerinin güç çıktıları değerlerine göre toparlanma yöntemleri arasında anlamlı fark görülmüştür (p<0,05). Koşu ve Wingate güç testi sırasında alınan kalp hızı değişkenliği ve kas içi satürasyon değerli arasında toparlanma yöntemlerine göre anlamlı fark görülmemiştir. Bir saatlik toparlanma sırasında alınan kalp hızı değişkenliği verilerine göre toparlanma yöntemleri arasında anlamlı fark görülmüştür (p<0,05). Sonuç: Kuru daldırma yöntemi kısa süreli fizyolojik toparlanmayı destekleyen etkili bir yöntem olarak değerlendirilebilir. Bu yöntem özellikle yoğunluğu yüksek olan antrenmanlardan sonra sporcuların performansını sürdürülebilirliği açısından önerilebilir.

Objective: The aim of this study was to investigate the effects of dry immersion applied after exercise on muscle oxygen saturation and physiological recovery parameters. Materials and Methods: Fourteen nationally licensed athletes actively participating in sports participated in the study to test two different recovery methods on two separate days. Athletes completed an incline running workout and a one-hour recovery period by performing the Wingate power test before and after the incline running workout. After recovery, they completed the study by repeating the pre-recovery test and running protocol. The dry immersion and bed-on-bed methods were used for recovery between workouts. Athletes participated in the study with at least a 24-hour interval to ensure they used the designated recovery method. The power generated during the Wingate power test, intramuscular oxygen saturation and heart rate variability measured during the running workout and the Wingate test, and heart rate variability during the one-hour recovery were recorded for statistical comparison. Results: In the Wingate power test performed before the recovery methods applied in the study, the power values produced were not found to be significant between the two recovery methods (p>0,05). However, a significant difference was observed between the recovery methods according to the power output values of the Wingate power tests applied after recovery (p<0,05). No significant difference was observed for the heart rate variability and intramuscular saturation values obtained during running and Wingate power tests according to the recovery methods. According to the heart rate variability data obtained during the one-hour recovery, a significant difference was observed between the recovery methods (p<0,05). Conclusion: The dry immersion method can be evaluated as an effective method that supports short-term physiological recovery. This method can be recommended especially for the sustainability of athletes' performance after high-intensity training.