İletişim bilimleri üzerine eleştirel bir bakış

Abstract

Bilim insanına rehberlik eden paradigmalar, çalışma alanlarını çerçeveleyen, cevaplandırılmak istenilen sorunsallara ilişkin ilişkin çeşitli yol ve yordamlar sunan ve talimatlar veren yaklaşımları ifade etmektedir. Dolayısıyla, bilimsel bir alana hakim olan paradigma, o alanda çalışan bilim insanlarının uzlaşımını içermektedir. Bu bağlamda, bilimsel bir alandaki paradigmaların çeşitliliği teorik açıdan zenginliğe işaret etse de bilimsel bilginin zayıflığını da göstermektedir. Zira, bilim insanları arasında ortaklaşmayı temin eden paradigmalar, ortak bir çatı altında bilimsel bilginin kümülatif bir şekilde ilerlemesini ve bilim insanlarının daha net açıklamalar sunabilmesini sağlamaktadır. Buradan hareketle, bu çalışmanın sorunsalını, iletişim bilimlerinin hakim bir paradigmadan yoksun oluşu ve bu sebeple yaşanan paradigmatik dağınıklık teşkil etmektedir. İletişim bilimlerinin faydalandığı kuramsal zeminlerin çokluğuna karşın hakim bir paradigmaya sahip olamayışı, onun bir bilim olarak ilerlemesinin önünde durmaktadır. Ayrıca, akademik anlamda belirli sorunların etrafında yeni ve faydalı çıktıları üretmeksizin dönülmesine ve farklı kuramsal perspektiflerle ele alınan çalışmaların birbirleriyle çatışmasına sebep olmaktadır. Dahası, iletişim bilimleri kuramlarının çoğunu farklı disiplinlerden almakta ve kendi sınırlarını çizme problemi yaşamaktadır. Bu da iletişim bilimlerinin kendine has kavramsal düzeneklere sahip olmadan belirli modellere yapışması sorunsalına işaret etmektedir. Dolayısıyla, iletişim bilimleri araştırmacılarına sağlam bir epistemolojik zemin sunamamakta ve diğer disiplinler karşısında da özerkliğini ispatlayamamaktadır. Bu çalışmayla, iletişim bilimlerinin mezkur problemlerine ilişkin bir öz eleştiri getirilmekte ve iletişim bilimlerinin bağımsız bir disiplin olarak var olabilmesi için çözüm önerileri sunulmaktadır.Paradigms that guide scientists refer to approaches that frame the fields of study, offer various ways and procedures, and give instructions regarding the problems to be answered. Therefore, the dominant paradigm of a scientific field includes the consensus of scientists working in that field. In this context, although the diversity of paradigms in a scientific field indicates theoretical richness, it also shows the weakness of scientific knowledge. Because paradigms that ensure consensus among scientists enable the cumulative advancement of scientific knowledge under a common roof and enable scientists to provide clearer explanations. From this point of view, the problematic of this study is the lack of a dominant paradigm in communication sciences and the paradigmatic disorganization experienced for this reason. Despite the multitude of theoretical grounds that communication sciences benefit from, the fact that they do not have a dominant paradigm stands in the way of its progress as a science. In addition, it causes academic problems to be focused on without producing new and useful outputs, and studies handled from different theoretical perspectives conflict with each other. Moreover, communication sciences take most of their theories from different disciplines and have the problem of drawing their own boundaries. This points to the problem of communication sciences adhering to certain models without having their own conceptual mechanisms. Therefore, it cannot provide a solid epistemological basis for communication sciences researchers and cannot prove its autonomy against other disciplines. With this study, a self-criticism is made regarding the aforementioned problems of communication sciences and solutions are offered so that communication sciences can exist as an independent discipline.