Medeni hukukta yerleşim yeri

Abstract

MEDENİ HUKUKTA YERLEŞİM YERİ TEZ ÖZETİ Eski çağlardan bu yana dünya tarihindeki en büyük gelişme, yerleşik düzene geçilmesidir. Yerleşik bir düzene geçilmesiyle de insanların belirli bir yere bağlı olduğu kabul edilmiştir. Hukukun modernleşmesiyle bu bağlılık belirli kurallar içinde değerlendirilmeye başlamıştır. Bir insanın bir yer ile olan bağlılığı kuralı, en eski hukuk düzenlerinde bile uygulama alanı bulmuş ve o hukuk düzeninin vazgeçilmez ilkelerinden biri haline gelmiştir. Kişinin bir yer ile olan bağlılığı, iki şekilde kendini gösterecektir. Bunlardan ilki, onun hayat ilişkilerini yürüttüğü ülkesiyle olan bağıdır. Bu bağlılık, kişinin vatandaşlık ilişkisi olarak da adlandırılır. Kişi bir ülkede hayat ilişkilerini yürütüyor ve o ülkeye özellikle kamu hukuku bakımından bağımlı bulunuyorsa; kişinin o ülkenin vatandaşı olduğu söylenir. Bir yer ile olan bağlılığın en geniş görünümü, vatandaşlıktır. Vatandaşlık ile ilgili kuralları kamu hukuku belirler. Kişinin bir yer ile olan bağlılığının ikinci ve vatandaşlığa göre daha dar görünümü ise onun yaşadığı ülke içinde hayat ilişkilerini yürüttüğü belirli bir yer ile olan bağlantısıdır. Bu yer, yerleşim yeri(eski deyimle ikametgâh) olarak adlandırılır. Vatandaşlık, kamu hukuku ile ilgili bir kavram olmasına karşılık; yerleşim yeri kavramı en çok uygulama alanını özel hukukta bulur. Bununla birlikte kişinin devleti ile olan askerlik, vergi gibi ilişkilerinde kamu hukuku kuralları da yerleşim yeri konusunda uygulama alanı bulabilir. Yerleşim yeri sadece insanlara özgü bir kavram olmayıp; şirketler, dernekler, vakıflar gibi tüzel kişiliği haiz kişi toplulukları açısından da geçerli bir kavramdır. Bu çalışmamızda, yerleşim yeri kavramı ve konusu çeşitli yönleriyle, Medeni Hukuk başta olmak üzere özel hukukun başlıca ilişkileri açısından ele alınıp incelenmiştir. THE

OF THESIS MEDENİ HUKUKTA YERLEŞİM YERİ The most important development in the world history since old ages is the settlement of people in land. By this development, people have been accepted to be connected with some place. This connection had begun to be validated in certain rules by the modernization of law. The rule of the connection of person with a place had found a practice area even in the oldest law systems and became one of the most significant principles of law. The connection of person with a place shows itself in two ways. The first one is the connection of person with his/ her own country in which he/ she lives in. This connection is also called nationality. If a person performs all his life relations in a country and is connected to this country especially in the means of public law; it can be said that this person is connected to that country with nationality. The widest view of the connection with a place is nationality. The rules of nationality is established by public law. The narrower view of connection with the place is that in somewhere within the borders of a country which the person performs his overall life relations. This place is also called domicile. Nationality is related with the public law; on the other hand domicile finds its practice area mostly in civil law. However, some rules related with public law in people's relations, like military service or taxation, can find practice area within the subject of domicile. Domicile is the concept not only for people, but also for juristic persons like corporations, associations and foundations. In this study, the concept of domicile is examined in different views in different countries, but mostly in the view of civil law.