Publication: Şehabeddin Sühreverdi'nin eserlerinde dini ve manevi unsurlar
Abstract
Şehâbeddîn Sühreverdî (1145–1234), XII. yüzyılda yaşamış önemli bir mutasavvıf ve mütefekkirdir. Tarikatların teşekkül döneminde, eserleriyle tasavvuf anlayışının temellendirilmesine büyük katkı sağlamıştır. Onun eserlerinde şeriat merkezli sûfîlik anlayışının esasları ortaya konulmuş; tasavvufun ilim anlayışları içerisindeki yeri belirlenmeye, tekke hayatının ilkeleri düzenlenmeye çalışılmıştır. Bu yönüyle Sühreverdî’nin eserleri, kendisinden sonraki pek çok sûfî ve âlim için temel bir kaynak niteliği taşımaktadır. Tasavvuf Psikolojisi, İslâm’ın derûnî boyutunu teşkil eden tasavvufî yaşantıyı, psikolojik açıdan inceleyen bir alan olup, Din Psikolojisi’nin ilgi sahasına dâhildir. Tasavvuf Psikolojisi’ne dair birçok bilgiye, sûfîlerin kendi eserlerinden ulaşmak mümkündür. Bu çalışmada da Şehâbeddîn Sühreverdî’nin eserlerinde yer alan dinî ve manevî unsurlar ele alınarak, bunların Din Psikolojisi çerçevesinde değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Çalışmanın temel hedefi, Sühreverdî’nin eserlerinde işlediği kavramları tespit etmek ve Tasavvuf Psikolojisi ile Din Psikolojisi literatürüne kavramsal düzeyde katkı sunmaktır. Çalışma dökümanter yöntem kullanılarak hazırlanmıştır. Sühreverdî’nin külliyatının genişliği dikkate alındığında, ele alınamayan eserler ve konular üzerine yapılacak sonraki araştırmalar da Sühreverdî’yi daha derinlikli anlamak açısından büyük önem arz etmektedir.
Shihāb al-Dīn Suhrawardī (1145–1234) was an important mystic and thinker who lived in the 12th century. During the formation period of Sufi orders, his works made a significant contribution to the establishment of the understanding of Sufism. In his works, the principles of Sharia-centered Sufism were articulated; the place of Sufism within the frameworks of knowledge was determined, and the principles of lodge (tekke) life were organized. In this respect, Suhrawardī’s works serve as a fundamental source for many later Sufis and scholars. Sufi Psychology is a field that examines the mystical dimension of Islam from a psychological perspective and falls within the scope of the Psychology of Religion. Much information on Sufi Psychology can be obtained from the works of Sufis themselves. In this study, the religious and spiritual elements in Shihāb al-Dīn Suhrawardī’s works are analyzed and evaluated within the framework of the Psychology of Religion. The primary aim of the study is to identify the concepts addressed in Suhrawardī’s works and to contribute conceptually to the literature of Sufi Psychology and the Psychology of Religion. The study was prepared using the documentary method. Considering the vastness of Suhrawardī’s corpus, future research on the works and topics not covered in this study is of great importance for a deeper understanding of Suhrawardī.
Shihāb al-Dīn Suhrawardī (1145–1234) was an important mystic and thinker who lived in the 12th century. During the formation period of Sufi orders, his works made a significant contribution to the establishment of the understanding of Sufism. In his works, the principles of Sharia-centered Sufism were articulated; the place of Sufism within the frameworks of knowledge was determined, and the principles of lodge (tekke) life were organized. In this respect, Suhrawardī’s works serve as a fundamental source for many later Sufis and scholars. Sufi Psychology is a field that examines the mystical dimension of Islam from a psychological perspective and falls within the scope of the Psychology of Religion. Much information on Sufi Psychology can be obtained from the works of Sufis themselves. In this study, the religious and spiritual elements in Shihāb al-Dīn Suhrawardī’s works are analyzed and evaluated within the framework of the Psychology of Religion. The primary aim of the study is to identify the concepts addressed in Suhrawardī’s works and to contribute conceptually to the literature of Sufi Psychology and the Psychology of Religion. The study was prepared using the documentary method. Considering the vastness of Suhrawardī’s corpus, future research on the works and topics not covered in this study is of great importance for a deeper understanding of Suhrawardī.