Sıçanlarda hyalüronik asit uygulamasının palatal mukozadaki sekonder yara iyileşmesi üzerine etkisinin klinik, histomorfometrik ve immünohistokimyasal değerlendirilmesi

Abstract

Amaç: Çalışmamızda, sağlıklı (S) ve deneysel olarak diyabet (D) oluşturulmuş sıçanlarda, hyalüronik asitin (HA) gargara formunun topikal olarak uygulamasının palatinal yara iyileşmesi üzerine etkilerinin klinik, histomorfometrik ve immünohistokimyasal olarak incelenmesi amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda kullanılan 60 adet erkek Wistar albino sıçan, S ve D oluşturulan 2 ana gruba ayrıldı. 30 sıçanda intraperitoneal olarak 110 mg/ kg nikotinamid uygulamasından 15 dk sonra 65 mg/ kg streptozotosin uygulanarak diyabet oluşturuldu. Sıçanların palatinal bölgelerinin ortasında 5 mm çapında mukoperiostal defekt meydana getirildi ve her iki gruptan 6 sıçan sakrifiye edildi. Ardından S ve D gruplar yara bölgesine uygulanacak ajana göre HA ve salin olarak 2 alt gruba ayrıldı. Defektler oluşturulduktan 0, 7 ve 14 gün sonra, yara alanları (YA) fotoğraflar üzerinden ölçüldü. Örneklere rutin histolojik doku takibi uygulandıktan sonra alınan kesitlere hematoksilen-eozin boyaması yapıldı. Epitelyal kenarlar arasındaki ortalama mesafe (EKM) histomorfometrik olarak ölçüldü. Kesitlere interlökin (IL)-1 beta (β), vasküler endotelyal büyüme faktörü (VEBF) ve Kaspaz-3 primer antikorları kullanılarak, streptavidin peroksidaz yöntemiyle immünohistokimyasal boyama işlemi yapıldı. Bulgular: S-HA ve D-HA gruplarının 14. günde, YA ve EKM’sinin S-Salin ve D-Salin gruplarına göre daha küçük olduğu saptandı (p<0,05). S-HA ve D-HA gruplarında 7. ve 14. günlerde VEBF pozitif hücrelerin yüzdelerinin S-Salin ve D-Salin gruplarına kıyasla istatistiksel olarak anlamlı yüksek olduğu görülürken, IL-1β ve Kaspaz-3 pozitif hücrelerin yüzdelerinin düşük olduğu tespit edildi (p<0,05). Sonuç: Diyabetik sıçanların palatinal bölgelerinde oluşturulan yaralarda topikal HA uygulanmasının YA’yı küçülttüğü, epitelizasyonu ve anjiyogenezi hızlandırdığı, enflamasyonu ve apoptozu azalttığı görüldü.Objective: The aim of this study was to to assess clinically, histomorphometrically and immunohistochemically the effect of topically applied hyaluronic acid (HA) on palatal wound healing in non-diabetic (ND) and diabetic (D) rats. Materials and Methods: 60 Wistar albino male rats were divided into ND and D groups. Diabetes was induced to 30 rats by intraperitoneal administration of 65 mg/ kg streptozotocin, 15 min after 110 mg/ kg nicotinamide administration. Excisional wounds, 5 mm diameter, were made in the centre of the palate. After wound induction, 6 animals from each group were sacrificed. Then, the ND and D groups were subdivided into HA and saline groups. The wound areas (WA) were measured photographically at 0, 7 and 14 days postoperatively. After routine histological tissue follow-up, hematoxylin&eosin staining was performed on the sections taken and the distance between epithelial margins (EM) were determined histomorphometrically. Immunohistochemical staining was performed with the streptavidin peroxidase method using interleukin (IL)-1 beta (β), vascular endothelial growth factor (VEGF) and Caspase-3 primary antibody. Results: ND-HA and D-HA groups showed a significant reduction in the WA and EM than the ND-Saline and D-Saline groups at day 14 (p<0.05). At days 7 and 14, VEGF was found to be statistically higher, IL-1β and Caspase-3 were found to be lower in both HA groups compared to both saline groups (p<0.05). Conclusion: It can be concluded that topical HA application to wounds in palatal regions of diabetic rats reduced WA, accelerated epithelialization and angiogenesis, decreased inflammation and apoptosis.