Tıp fakültesi öğrencilerinde takım temelli öğrenme ile vaka temelli işbirlikçi öğrenme yöntemleri arasındaki süreç, grup dinamikleri, modül sonu kazanımları arasındaki farklar

Abstract

Amaç: Bu çalışmada, intörn doktorların Takım Temelli Öğrenme (TTÖ) ve Vaka Temelli İşbirlikçi Öğrenme (VTİÖ) yöntemlerine katılımlarının öğrenme stratejileri ve motivasyonları ile ilişkisinin bağlamsal nitelikleriyle ortaya çıkarılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışma hem nitel hem de nicel veri toplama araçlarının kullanıldığı karma desenli bir çalışmadır. Her iki yöntem de 2021-2022 akademik yılında Medeniyet Üniversitesi Tıp Fakültesi Halk Sağlığı Stajında 169 intörn hekim üzerinde gerçekleştirilen uygulamalarda dört haftalık bir süre boyunca hayata geçirilmiş ve sonuçlar Motivasyon ve Öğrenme Stratejileri Ölçeği (MÖSÖ) kullanılarak değerlendirilmiştir. Verileri yorumlamak için frekans ve yüzde hesaplamaları kullanılmıştır. Buna ek olarak, ölçek puanları arasında bir ilişki olup olmadığını belirlemek için bir korelasyon testi yapılmıştır. Ayrıca uygulama sonrasında öğrencilerle yüz yüze görüşülerek bir odak grup çalışması gerçekleştirilmiştir. Bulgular: Analizler, VTİÖ yöntemine katılanların içsel hedef organizasyonu ve öz yeterlilik açısından TTÖ yöntemine katılanlardan daha yüksek MÖSÖ puanları aldığını (p<0.05), ancak diğer alt boyutlar açısından anlamlı bir fark bulunmadığını göstermiştir. Sonuç: Vaka Temelli İşbirlikçi Öğrenme ile eğitim alan öğrencilerin içsel hedef organizasyonu ve öz yeterlilikleri TTÖ’ye katılan öğrenenlerden daha yüksektir. Ancak, her iki yöntem de akran iş birliği, eleştirel düşünme ve üstbilişsel stratejiler gibi diğer öğrenme boyutlarında benzer şekilde etkili olmuştur. Odak grup geri bildirimleri, VTİÖ'nin gerçekçi vaka yaklaşımının öğrencilerin motivasyonunu ve pratik anlayışını artırdığını vurgulamıştır. Buna karşılık, TTÖ, klinik vaka takibi yoluyla teorik bilgiyi daha ilgi çekici hale getirdiği için takdir edilmiştir. Sonuç olarak hem TTÖ hem de VTİÖ destekleyici ve iş birliğine temelli bir öğrenme ortamı oluştururken, VTİÖ’nün motivasyonla ilişkisi daha güçlüdür.

Objective: In this study, it was aimed to reveal the relationship between intern doctors' participation in Team-Based Learning (TTÖ) and Case-Based Collaborative Learning (VTİÖ) methods and their learning strategies and motivations with contextual qualities. Materials and Method: This study is a triangulation study using both qualitative and quantitative data collection tools. Both methods were implemented over a four-week period in the practices carried out on 169 intern physicians in the Public Health Internship at Medeniyet University Faculty of Medicine in the 2021-2022 academic year, and the results were evaluated using the Motivation and Learning Strategies Scale (MLSS). Frequency and percentage calculations were used to interpret the data. In addition, a correlation test was conducted to determine whether there was a relationship between the scale scores. In addition, a focus group study was conducted after the implementation by interviewing the students face-to-face. Results: The analyses showed that participants in the VTİÖ method had higher MLSS scores in terms of internal goal organization and self-efficacy than participants in the TTÖ method (p<0.05), but there was no significant difference in terms of other sub-dimensions. Conclusion: Students trained with VTİÖ had higher internal goal organization and self-efficacy than Team-Based Learners. However, both methods were similarly effective in other learning dimensions such as peer collaboration, critical thinking, and metacognitive strategies. Focus group feedback emphasized that the realistic case approach of the VTİÖ increased students' motivation and understanding of practice. In contrast, TTÖ was appreciated for making theoretical knowledge more engaging through clinical case follow-up. In conclusion, while both TTÖ and VTİÖ create a supportive and collaborative learning environment, VTİÖ has a stronger relationship with motivation.